VI. BÖLÜM ORTA DOĞU, KÜRT SORUNU VE JEOPOLİTİK

 

VI. BÖLÜM

ORTA DOĞU, KÜRT SORUNU VE JEOPOLİTİK

“Ortadoğu’daki küresel ve bölgesel dengelerin odağında bulunan ve her türlü istismara açık bir nitelik arzeden ‘Kürt Meselesi’ Türkiye’yi gerek dış politika ve bölgesel stratejik planlama, gerekse iç bütünlük ve sosyo-kültürel ve sosyo-politik entegrasyon açısından doğrudan ilgilendirmektedir. Bu meselenin taşıdığı jeopolitik çok boyutlu bir karakter arzetmektedir.” (Davutoğlu, Stratejik Derinlik)

I

Davutoğlu’nun analizi Orta Doğu’da Kürt sorununun derinliğini, genişliğini, etki gücünü sergilemesi bakımından çarpıcıdır. Kürt sorununun ve mücadelesinin önemini kavrayamayan, yüzeyselikle belirlenen anaforda kıvranan, oportünizme has manevralarla şövenizm ve sosyal şövenizmin kulvarında Kürt sorununa ve direnişine reddiye yazanların bu satırları büyük bir dikkatle okumasında ve üzerinde düşünmesinde, kendi pratik-politik duruşunu gözden geçirmesinde yarar var...

Kürt halkı Orta Doğu’nun kadim halklarındadır. Kürtler bulundukları coğrafi alan üzerinde binlerce yıldır yaşamaktadır.

1639 Kasrı Şirin Antlaşması’yla Kürdistan İran ve Türkiye arasında ikiye bölünmüştür. Bu sınır birkaç asırdan beri istikrarını korumaktadır.

1923 Lozan Antlaşması’yla Kürdistan bir kez daha paylaşılmıştır. Bu antlaşmayla Kürt ülkesi dört parçaya bölünmüş; İran, TC, Irak, Suriye devletleri arasında paylaşılmıştır. Kürdistan’ın tarihsel parçalanması Kürt ulusunun uluslaşma sürecine ağır darbeler indirdiği açıktır. Kuşkusuz ki bu parçalanma Kürt ulusal varlığına son veremedi. Bu tarihte Kürtler varlığını ve gelişimini sürdürdü. Böyle olmakla birlikte Kürt ulusu dünya uluslar sahnesinde geri kaldı. Ciddi bir asimlasyon yaşadı. Ulusal dilini ve kültürünü güçlü bir şekilde geliştirmedi. Kürt halkı ve ulusu maruz kaldığı tarihsel haksızlık nedeniyle büyük acılar yaşadı ve yaşamaya devam etmektedir. Ulusal parçalanma, kaçınılmaz olarak, kendi ulusal talepleri için (dört parçada) değişik zamanlarda patlak veren ulusal ayaklanmaların kolayca ezilmesine de olanak tanıdı. Bu parçalanma ulusal öfkeden ulusal direnişe, ulusal direnişten ulusal ayaklanmalara doğru yükselen mücadelelerin yetersiz, zayıf ve yerel kalmasına ve bölge halklarının desteğini alamamasına yol açtı. Kürt ulusal ayaklanmasının modern ulusçuluk üzerinde gelişmesinde en önemli ve öne çıkan hareket PKK hareketi oldu. Modern bir ulusal hareket olarak, üstelik “reel sosyalizm”in yıkılışına dek kendisini “Marksist-Leninist” bir hareket olarak tanımlayan PKK hareketi etki gücünü TC sınırlarının ötesine, Kürdistan’ın diğer parçalarına da yaydı...

I. Emperyalist Paylaşım Savaşı’nın ardından Kürdistan’ın dört parçaya bölünmesi, emperyalizmin (İngiliz ve Fransız) inisiyatifinde gerçekleşti. Kürdistan ülkesinin parçalanmasının ifadesi olan sınırlar sunni sınırlardır ve doğası gereği meşru değildir. Bu sınırların tarihsel haksızlıkla belirlendiği, Kürt halkını köleleştiren sınırlar olduğu açıktır. Dolayısıyla zoraki çizilen sınırları tanımamak tümüyle meşrudur. Ulusal direnişten ulusal ayaklanmaya uzanan baş kaldırı her ezilen, sömürge ya da bağımlı ulusun kaçınılmaz tarihsel eğilimidir. Kendi iradesi dışında zorla parçalanmış, bölüşülmüş her ulusun bağımsız ve birleşik bir ulusal devlet kurma, kendi dilini ve kültürünü özgürce geliştirme hakkı kayıtsız şartsız savunulması gereken haktır, haklardır. Bu uğurda yürütülen mücadeleler meşru ve haklı mücadelelerdir. Bu olgu Kürt ulusu için de şartsız geçerlidir.

Bugün, Orta Doğu’da 50-60 milyonu bulan bir Kürt nüfusu söz konusu. Kürt ulusu ulusal demokratik haklarından yoksun, ulusal zulüm altında yaşayan büyük bir halk ve ulustur. Nüfusu birkaç yüzbini bile bulmayan BM üyesi devletlerin varlığını düşündüğümüzde sayısı 50-60 milyonu bulan Kürtlerin ulusal devletlerinden yoksun halde yaşıyor oluşu çağımızın acı gerçeklerinden birisidir.

Kürt sorunu Orta Doğu’nun temel sorunlarından birisidir. Kürt sorunu salt şu veya bu ülkeyi ilgilendiren bir sorun olmanın ötesinde bir anlama, derinliğe, genişliğe sahiptir. Bölgesel çapta bir sorun olan Kürt sorunu salt dört ülkeyi ilgilendiren bir sorun da değildir; dahası Orta Doğu’da diğer Arap devletlerini de etkileyen, onları da girdabına çeken bir sorundur.

Orta Doğu’da Kürt sorunu bölgesel karakteriyle küresel bir sorundur da. Dört parçada Kürt ulusal direnişi Kürt sorununu Türk, Fars, Arap gericiliğinin sınırlarının ötesine taşıyarak dünya çapında bir soruna dönüşmesine yol açarak soruna keskin bir şekilde küresel karakter kazandırmıştır. Kürt sorununun küresel karakterinin açığa çıkmasında, 1989/91 dönemecinin açtığı yeni dönem, bu dönemde uluslararası ilişkilerdeki köklü değişimler, ortaya çıkan yeni güç dengeleri, bu koşullarda yükselişe geçen Kürt ulusal direnişinin rolü özellikle belirtilmelidir. Türkiye Kürdistanında (Bakur) PKK önderliğinde başlayan ulusal devrimci başkaldırı, ABD ve önderliğindeki koalisyonun Irak’ı işgal etmesiyle ortaya çıkan Irak yerel Kürt devleti (Başur), ardı sıra Suriye’ye yapılan emperyalist ve gerici müdahale ve işgal sürecinde Kürt direniş hareketinin önderliğinde yeni bir yerel Kürt devletinin doğuşu (Rojava), IŞİD’e karşı Suriye’de, Irak’da, Şengal’de gerilla kadınların önde olduğu yiğitçe direniş ve IŞİD’in Kürtlerin öncülüğünde ezilmesi Kürt sorununun uluslararasılaşmasında özel bir rol oynadı. Kuşkusuz ki tüm bu süreçlerde Kürt düşmanlığı üzerinde birleşen burjuva devletler ve kapışmanın merkezinde olan küresel ve bölgesel devletlerin çıkarları, hesapları, mücadeleleri Kürt sorununun daha keskin bir sorun olarak gündemleşmesinde nesnel olarak önemli bir rol oynadı...

Bugün Kürt sorununu ve gerçeklerini görmezden gelerek Orta Doğu’da politika yapmak olanaklı değildir. Küresel emperyalist güçlerin yanı sıra bölgede yer alan her devlet Kürt dinamiğini özenle hesaba katmak, yönelimlerini bu gerçeğe göre de şekillendirmek zorunda kalmaktadır. “Kürt diye bir şey yok, Orta Doğu’da Kürt yok, dünyada Kürt yok, Mars gezegeninde Kürt yok” inkarcı politikası çoktan çöpe gitmiştir. Kürt ulusal direnişi, eşitsiz bir gelişim içerisinde de olsa Kürt sorununun çözümünü dayatmaktadır. İmha ve inkar politikası yalnızca şu veya bu işgalci ülkede değil, Orta Doğu çapında iflas etmiştir. Gerek Orta Doğu’da gerekse de uluslararası arenada Kürtlerin tarihinde yeni bir dönem açılmış ve Kürtler bölgenin yükselen halklarından biri olarak tarih sahnesinde yerlerini almaya başlamıştır.

Kürdistan Kürtlerin yaşadığı coğrafyanın adıdır. Kürdistan Kürt ulusunun tarihsel haksızlıkla parçalanmış ülkesidir. Kürtler 20. yüzyılın ve içerisine girdiğimiz 21. yüzyılın devletsiz en önemli halklarından birisidir. “Genişletilmiş Orta Doğu’da” ulusal devletinden yoksun en büyük ulus Kürtlerdir. Kürdistan resmi ve fiili olarak dört parçaya bölünmüş olmakla birlikte coğrafi bir bütünlüğe sahiptir. Tarihsel daralma ve genişlemelerden geçse de Kürtler kendi ana tarihsel coğrafyasında demografik olarak bugünlere dek yaşayagelmiş bir halktır.

Orta Doğu’da Kürt sorunu maddi temele, tarihsel arka plana ve somut gerçeğe dayanan bir sorundur. Böyle bir sorunun “dış güçler tarafından sunni olarak yaratıldığı” propagandası, gerici ve faşist demagoji ve manipülasyondan ibarettir.

Eğer Kürtler olmasaydı ve on yıllara dayanan örgütlü mücadelesi olmasaydı Irak’ta federatif yerel bir Kürt devleti oluşamazdı. Eğer Suriye’de Kürtler olmasaydı ve Kürtlerin örgütlü kuvvetleri ve mücadelesi olmasaydı yerel bir Kürt devleti kurulamazdı. Eğer Kürtler olmasaydı, Kuzey Kürdistan’da başlayan ve 40 yılı aşkın bir süredir sürmekte olan ulusal kurtuluş savaşı, gerilla mücadelesi, Serhildanlardan bahsedilemezdi, ne PKK ne de diğer politik Kürt çevreleri olabilirdi. Eğer Kürtler olmasaydı, İran Kürdistan’ında (Rojhilat) Kürtlerin yürüttükleri mücadelelerden de bahsedilemezdi.

Paramparça edilmiş Kürdistan ülkesi ve ulusu, sunni olarak yaratılmış bir ülke ve ulus değildir. Kürtler ne bin yıl öncesi Orta Asya’dan gelerek Orta Doğu’ya yerleşmiş bir halktır ne de İsrail gibi emperyalist projenin ürünü taşıma suyla kurulan bir ülkedir; Kürdistan bu bölgenin kadim gerçeğidir ve Kürtler binlerce yıldır bu toprakların asli unsuru olarak yaşamaktadırlar.

Orta Doğu’da Kürt inkarı politikaları iflas etmiştir. Orta Doğu’da Kürt sorunu zaten uzun zamandır “çuval”a sığmamaktaydı. Emperyalizmin inisiyatifinde emperyalist çıkarlara ve bölgesel Türk, Arap, Fars gericiliğinin çıkarlarına göre şekillendirilmiş Kürdistan gerçeğini ve Kürtleri yok sayan, imha ve inkara, işgale dayanan politikalar ve statüko çoktan çöküştür. Orta Doğu’da ve Orta Doğu’da kapışan küresel emperyalist güçler, gerek Avrasya stratejilerinde gerekse de bölgesel stratejilerinde Kürt sorununu ve mücadelesini hesaba katmadan, manevralar yapmadan ilerleyemeyecek durumdadırlar. Kürdistan’a çökmüş olan İran, Irak, Suriye, TC’nin yönelim ve duruşlarından da bunu görmekteyiz... Ve Kürdistan gerçeğinde iflas etmiş, derin ve kapsamlı krize dönüşmüş olan “Kürt sorunu”, işgalci ülkelerin sınırlarından çıkarak bölgesel ve uluslararası bir krize dönüşerek çözümünü dayatmaktadır. Kürt sorunu, Orta Doğu krizinin başta gelen temel sorunu olarak çözümünü dayatmaya, muhataplarını köşeye sıkıştırmaya, Orta Doğu’nun ve küresel kapışmaların kaygan zemininde doğan parçalanmaları da kullanarak yolunu açmaya devam edecektir. Kürt sorununu tarihin derinliğine gömerek görünmez hale getiren uluslararası statü de çoktan yıkılmıştır. Lozan Antlaşması fiilen çökmüştür. Kürt vardır ve ulusal demokratik hakları için tarih sahnesinin önünde durmakta ve savaşmaktadır. Tarihin akışı geriye çevrilemez, Kürdistan, Kürt ulusu, Kürdün mücadelesi geriye döndürülemez.

DEVAM EDECEK

“GARİP ÇÖZÜM SÜRECİ” ÜZERİNE

 

“GARİP ÇÖZÜM SÜRECİ” ÜZERİNE

I

20 Ekim 2024 tarihinde blogumuzda yayınladığımız “BAHÇELİ’NİN EL SIKIŞMASI VE ‘YENİ ÇÖZÜM SÜRECİ’ “ başlıklı yazımızda başlatılmak istenen ya da başlamış gibi görünen “yeni süreç” ile ilgili ilk değerlendirmelerimizi ihtiyatlı bir şekilde yapmıştık. İlgili yazımızda olayın perde gerisinin henüz aydınlanmadığını, yaygın bir beklenti ve kafa karışıklığı vb. yaşandığına dikkat çekmiştik. Orada yaptığımız değerlendirmelere yeniden geri dönmeyeceğiz. Bu yazımızda kısaca bazı olgulara dikkat çekmekle yetineceğiz. Yeni süreç bugün de aydınlanmış değil. Her türlü yorum ortalıkta cirit atıyor. Halklar, devrimci kamuoyu perde gerisinde ne olup bittiğinden habersiz. Ortaya çıkmaya başlayan bazı veriler ise (DEM’in İmralı görüşmesi, ardından burjuva partilerle başlayan görüşmeler) somut bir değerlendirme yapmak için henüz oldukça yetersiz. “Kulis bilgileri”nin temel alınamayacağı da açık. Devletin, özel harp aygıtının, Sarayın, burjuva partilerin, ABD’nin bildiği şeyi halkların da bir an önce öğrenme hakkı vardır. “Görüşmelerin selameti” gibi bir gerekçenin de arkasına sığınılamaz. Eğer başlayan bir süreç varsa bu süreci sabote edecek olan halklar değil, bilakis Saraydır, bağlaşıklarıdır, burjuva partilerdir; onların bildiği şeyi ilerici kamuoyu da bilmek zorundadır. Aradan birkaç ay geçti. Kapalı kapılar arkasında olan-biten ya da pişirilen her ne ise yurtsever hareket tarafından tutarlı bir açıklamayla kamuoyuna duyurulmalıdır. GOP/BOP’da İkinci İsrail olan TC ve ana yöneticilerinin zehirli ve provokatif manipülasyon ve demagojilerini açığa çıkararak barış ve demokrasi taleplerini güçlendirmek, halkların birlik ve dayanışmasını geliştirmek için en azından asgari açıklamaların acilen yapılması gerekmektedir. Geçen sürecin verileri gerekli açıklamaların yapılmamasının devlete, Saraya ve temsilcilerine yaradığını, halkların ve yurtsever hareketin aleyhine olduğunu, ilerici, devrimci kamuoyunun harekete geçilemediğini çıplak bir tarzda göstermektedir.

II

Sömürgeci faşist diktatörlüğün gerek Türkiye’de gerek Güney Kürdistan’da (özelde Kandil bölgesinde) ve gerekse de Rojava’daki saldırıları tempo yitirmeksizin sürmektedir. Bahçeli’nin “uzattığı el”, İmralı’yla görüşme, DEM’in burjuva partilerle sürmekte olan görüşme trafiği Saray diktatörlüğünün topyekün saldırısını zayıflatmak bir yana, ivmelemeye devam etmektedir. Son olarak Mersin Akdeniz Belediyesi’nin eş başkanlarının göz altına alınmasını geçerken hatırlatalım sadece. Sömürgeci faşist diktatörlük, ele başı Erdoğan her fırsatta küstahça bir dil ve saldırganlıkla Kürt ulusunu, Kürt halkını, ulusal devrimci mücadeleyi, PKK’yi, PYD’yi, QSD’yi, YPG’yi, Kürt ulusal kurtuluş savaşının önderi Öcalan’ı aşağılamaya devam etmektedir. Elinde faşist terör sopasını tutan ve gaddarca sallayan TC devleti ve dinci, mezhepçi faşist Saray iktidarının diğer yandan şirazesinden çıkmış provokatif ajitasyonu göz çıkarıyor. Tipik bir özel harp çizgisiyle, psikolojik savaşla, dezenformasyonla, topyekün savaşla karşı karşıyayız. Cellat iş başında papaz da celladı kutsamaya devam etmektedir. Bu duruş öyle “Saray barışçıl çözüme gidiyor, barışçıl çözüm öncesi bu saldırılar olur, oluyor” vs. gibi bir hafiflikle izah edilemez.

Evet, binbir yorumun eşlik ettiği “Yeni süreç”ten bahsediliyor. Bu süreç her ne ise, perde gerisi henüz aydınlanmış değil. Şimdilik görünen ve gerçek olan şu: Başta Rojava olmak üzere Kürt kazanımları yok edilmek isteniyor. Kürt ulusal hareketini parçalamak için binbir entrika örgütleniyor. Kürt ulusal hareketi içerisinde gerici milliyetçi eğilimler kışkırtılıyor. Egemen ulusun sosyal şöven (sosyalizm maskeli) çevreleri, Kemalist çevreler, “ulusalcılar”, Ergenokoncu kuvvetler Kürt devrimci hareketini sözde “emperyalizmin işbirlikçisi” olmakla, “Saray rejimini korumakla”, “Erdoğan’ı kurtarmakla” vb. itham ediyor. Erdoğan rejimini eleştirir görünen yaygın bir çevre esas darbeyi Kürt ulusal mücadelesine, Ortadoğu çapında başta Rojava olmak üzere Kürt devrimci kazanımlarına yöneltiyor... Kürt hareketinin Suriye’de, Şengal’de IŞİD’i yendiği dönemde övgüler dizen geniş bir çevre şimdi “bölücülük tehdidi” adına Rojava devrimine ve Kürt özerkliğine lanetler yağdırıyor. Saray iktidarı “Kahrolsun emperyalizm!”, “Kahrolsun terörizm!”, “Kahrolsun bölücülük!” vs. diye haykırıyor; Kemalist, laikçi, seküler aydınlar, “kanaat önderleri” de hemen Erdoğan’ın arkasına sıralanıp aynı sloganları birlikte haykırıyor. Öte yandan Erdoğan karşıtlığıyla, şeriat korkusuyla yaşayan geniş bir kesim “İmralı-Öcalan-DEM-Kandil Erdoğan’ı kurtarmak istiyor” ajitasyonuna kolayca yenik düşüyor. Oysa Erdoğan CHP sayesinde iktidarda kalmaya devam etti. Üstelik her zaman Saray iktidarına en büyük darbeleri indiren başlıca güç PKK, Kürt halkı olduğu halde bu suçlamalar ısrarla tekrarlandı! “Yeni sürecin” ne menem bir şey olduğunun henüz aydınlanmamış olması ya da perde arkasında olan-bitenle birlikte açığa çıkmamış olması, belirsiz, şekilsiz, çelişkili, hiçbir biçimde güven vermeyen gerçeğinden dolayı Kürtlere ve Kürt yurtsever hareketine karşı yaygın ön yargıları kışkırtırken yanı sıra ek yeni ön yargıları beslemektedir. Bu gerçeği de görmek gerekir. DEM’in aracılığıyla duyurulan Öcalan’ın yedi maddede özetlediği açıklama ise henüz bu ön yargıları kıracak elverişli ortamı yaratmadı. “Eski yöntemlerle” gitmeyen ve gitmeyeceği söylenen yeni sürecin henüz aydınlanmadığı açıktır.

Şimdilik “Kürt sorununun demokratik çözümü ve Türkiye'nin demokratikleşmesi”nden bahsetmek olanaklı değil.

III

Gecikmiş bir ulusal sorun olarak Kürt sorunu çözümünü her geçen gün daha fazla dayatmaktadır. Bölgesel çapta bir ulusal sorun olan Kürt sorunu çoktan uluslararasılaşmış durumda. Emperyalist ve bölgesel gerici güçler, İsrail, burjuva devletler kendi çıkarları temelinde Kürt sorununu kullanmaya çalışıyor...

Sarayın ve Bahçeli gibi müttefiklerinin siyasal hedefleri, oyun planı ne olursa olsun Kürt sorununun “demokratik barışçıl çözümü” talebini sahiplenmek, bu talebi sömürgeci faşist diktatörlüğe karşı devrimci mücadeleyi geliştirmenin fırsatı ve aracı olarak değerlendirmektir. Kirli oyunları ve planları bozacak, “daha otoriter” bir iktidarın kurulmasını, Erdoğan’ın ömür boyu başkanlığını önleyecek tek yol, bu yoldur.

Yapılacak şey, AKP-MHP-Ergenokon ittifakına dayanan diktatörlüğü, ırkçı-mezhepçi-soykırımcı Saray rejimini yıkmayı hedefleyecek eksende proletarya ve halklar ile sermaye diktatörlüğü arasındaki çelişkiyi derinleştirerek, ekmek, özgürlük, Kürtlerin tam ulusal eşitlik ve özgürlük taleplerini birleştiren, kitlelerin büyümeye devam eden siyasal ve toplumsal öfke ve mücadelesini kapsamlı bir mücadele hattında birleşik tarzda geliştirmektir. “Türke” karşı kurulan bir tuzak mı var, Kürde karşı kurulan bir tuzak mı var, o halde buyrun sömürgeci faşist diktatörlüğün ve elebaşı Erdoğan’ın, Saray rejiminin planlarını, tuzaklarını hep birlikte bozmak için iş başına! Hem bunu yapmayacak hem Kürt ulusal mücadelesiyle birlikte savaşı geliştirme duruşu içerisinde olmayacak hem de Kürt ulusal mücadelesini mahkum ederek Saray diktatörlüğünü yıkma mücadelesini veremezsin. Açık ki, Kürt hareketini “Erdoğan’ı kurtarmak”la, “ömür boyu başkanlığına güvence sağlamak”la vb. itham edenler çürük bir dala tutunmaktadırlar. Kürdü yalnız bırakırsan doğal olarak meydan emperyalizme, İslamcı faşizme, Erdoğan’a kalır ve Kürd etrafındaki yıkım ve katliamlar, tecrit politikası nedeniyle “Türk” de ağır yıkımlara uğrar, zehirlenmeye devam eder.

“Samimiyet” testi mi yapılacak buyrun meydan burada. Sahte bir emperyalizm karşıtlığıyla, sözde demokrasi lafazanlığıyla demagoji ve manipülasyon yaparak Türk işçi sınıfının da, halkının da çıkarlarını savunamazsınız. Bunu yapanlar, bilinçli ya da bilinçsiz, emperyalizme bağımlı Türkiye’yi, NATO üyesi Türk burjuva devletini ve ordusunu, ABD ve Batılı emperyalistlerin yüklediği görevleri Ortadoğu’da yerine getiren berbat Türk devleti gerçeğini gizlemeye, savunmaya çalışmaktadır. Bu gerçekleri teşhir ederek mücadele etmek yerine Kürt tarihsel gerçeğini ve Kürtlerin her türlü ulusal haklarını yumuşak ya da sert görünen politika ve duruşlarla ret etmek ırkçılıkla, şövenizmle, militarizmle, asimlasyonla belirlenen bir tarihsel kulvarın sözcülüğünü üstlenmek ya da bu kulvara yedeklenmek demektir.

Kürt sorunun olmadığı ancak Kürtlerin bazı sorunlarının olduğu bu sorunların da “demokrasi”yle çözüleceği savunuluyor. “Kürt sorunu yok ancak Kürtlerin bazı sorunları var” demekle zaten daha baştan demokrasi düşmanlığı yapılıyor. Türkiye’de demokrasinin olmamasının en başta gelen nedenlerinden birisi Kürt ulusal sorununun varlığı, Kürt ulusu üzerindeki sömürgeci boyunduruk ve milli zulümdür. Türkiye’de demokrasi-özgürlük mücadelesi kazanılmak isteniyorsa sömürgeci faşizmle hesaplaşmak gerekir. Ulusların ve dillerin eşitliği, Kürt ulusunun ayrılma, ayrı devletini kurma hakkı kayıtsız-şartsız savunulmadan tutarlı bir demokrat bile olunamaz. Sorun bu kadar açık.

Dinci faşist diktatörlüğün, Saray rejiminin Kürt sorununu demokratik ve barışçıl çözmek, demokratik cumhuriyet kurmak gibi bir derdi yoktur. Hitler-Goebbels-IŞİD-HTŞ ruhu ve politikasını temsil eden Teröristan devletinin terörist ele başılarından bunu beklemek abesle iştigal etmek demektir. Başladığı söylenen süreç ya da bazı önemli adımların atıldığı görünen gelişme (halkların birleşik gücüyle “demokratik politik çözüm”e dönüştürülemezse) büyük olasılıkla yerini daha kanlı ve kapsamlı bir saldırı dönemine bırakacak. Bunu önlemek zor ama mümkündür. Süreç Erdoğan’cı Saray iktidarının tüm hesaplarını, tuzaklarını boşa çıkararak etkisizleştirecek tarzda geliştirilebilirse bu kanlı noktalanma önlenebilir. Hesabı, hesapları ne olursa olsun, her fırsatı faşist karşı-devrime karşı mücadeleyi geliştirmenin aracı olarak değerlendirmek gerekir. Başlatılmış olan süreci bu amaçla kullanmak gerekir. Hedef devrimin zaferi olmalıdır ama her şey salt devrimcilerin varlığına bağlı değildir; bir devrime dönüşmese bile, Kürt ulusal sorununun “asgari ölçekte” çözüldüğü, faşist devlet biçiminin yıkıldığı (yerini burjuva demokrasisine bıraktığı) bir politik sıçrama olanaklıdır. Böyle bir gelişme bile başlıca olarak Türk ve Kürt halklarının Saray iktidarına indireceği büyük devrimci darbelerle gerçekleşebilir. Bu bağlamda devlet ve Sarayın politik etki ve yönlendirmesi altında olan ve kalan Türk işçi ve emekçilerinin kazanılmasının yaşamsal önem taşıdığı açıktır...

IV

Kuşkusuz ki devrimci asgari program ve talepleri bakımından barış ve demokratik çözüm talebi dinci faşist diktatörlüğü ve emperyalizme bağımlılık ilişkilerini yıkma hedefiyle birlikte ele alınır. Kürt ulusunun ulusal demokratik talepleriyle sömürülen, ezilen sınıf ve tabakaların, ezilen toplumsal kesimlerin taleplerini birleştiren bir mücadele hattında savaşı geliştirmek zorunludur. Devrimin zaferini getirecek mücadelenin ne zaman ve hangi somut evrelerden geçerek zafere dönüşeceğini bugünden bilemeyiz ama yürünecek yol bellidir... Burada Kürt yurtsever hareketin çizgisinin yukarıda vurguladığımız hedef genişliğine sahip olmadığını, “Demokratik cumhuriyet”, “Demokratik ulus”, “Demokratik konfederalizm” çizgisini temsil ettiğini biliyoruz. Fakat bu ayrım çizgisinin her düzeyde Kürt ulusal mücadelesi ve devrimiyle birlikte savaşma görevini görmezden gelmeye yol açaması gerektiği; eğer açıyorsa, bunun devrimcilik kaybı üreteceğini ve dar kafalı bir devrimcilik türü olacağı ve sosyal şövenizmi temsil edeceğini ve ettiğini vurgulamak isteriz...

Devrimin zaferine dönüşmese bile faşist diktatörlüğün yıkıldığı, Kürtlerin taleplerinin anayasal çerçevede asgari ölçekte karşılandığı (bu talepler Kürt yurtsever hareketi tarafından formüle edilmiştir), burjuva demokratik çerçevede hak ve özgürlüklerin kazanıldığı (burjuva demokrasisi) bir politik sıçrama devrimin zaferine giden yolda önemli bir dönemeç olacaktır. Sömürgeci faşist diktatörlüğün Kürt kazanımlarını tasfiye etme politikası, bunun aracı olarak gündemleştirdiği “el uzatma” manevrasına verilecek yanıt bellidir; Kürtlerin meşru ve haklı taleplerini ve mücadelesini iç ve küresel kamuoyuna mal etmek, yeni mevziler elde etmek, halkların birliği için mücadele etmek...

Türkiye halklarının, Kürt halkının, bölge halklarının karşısında kadir-i mutlak güçler yoktur. Son sözü direnen, savaşan halklar söyler. Gerek Türkiye’de gerekse de Ortadoğu’da savaşan ulusal devrimci demokratik Kürt hareketi öyle ucuz tuzaklara düşecek, asgari talepleri kabul edilmemiş “çözüm”lere teslim olacak bir hareket değildir. Karşımızda deneyimli, savaşkan, Ortadoğu’da güç dengeleri üzerinde önemli derecede etkili olabilen bir Kürt ulusal mücadelesi var ve bu hareket, fiili olarak devrimci mücadeleci gücünü korumaya ve büyütmeye devam etmektedir. Özellikle de Rojava devriminin zaferinden sonra Kürt yurtsever hareketi kendi tarihinin en güçlü dönemindedir. Faşist diktatörlüğün hangi veçheden yola çıkarsa çıksın, “terörist başı” dedikleri Öcalan’a muhtaç hale gelmeleri de bunun ifadesidir. Sömürgeci faşist diktatörlüğe Öcalan dedirten şey, Kürt halkının kahramanca mücadelesi ve devrimci kazanımlarıdır. Ortadoğu’ya emperyalist ve Siyonist müdahalelerin nesnel olarak Kürt mücadelesi bakımından açtığı alan, sunduğu imkanlar ise Kürt hareketinin lehinedir. Bu olgu da dinci faşist Saray iktidarını, “devlet aklı”nı korkutmaya devam edecektir.

Emperyalizm, Siyonizm, gerici bölge devletleri Kürt halkının dostu değildir ve olmayacaktır. Onlar kendi çıkarlarına bakarlar, Kürtler de kendi çıkarları doğrultusunda bu çelişki ve çatışmalardan yararlanacaktır. Rojava devriminin kazanımlarının korunması stratejik hedeftir. Kısmi geri çekilmeler, karşı taktik ataklar, taktik uzlaşmalar, taktik tavizler de bu sürecin birer unsurudur. Önemli olan Kürt direnişinin bağımsızlığını kaybetmeden, yönünü yitirmeden yoluna devam edebilmesidir. Sahada bir dizi emperyalistin varlığı, kendi plan ve stratejilerin gereği manevralar ve Kürt güzellemeleri yapmaları, sahada her cephede ağır bedeller ödeme pahasına devrimci mücadele yürüten Kürtleri “emperyalizmin uzantıları”, “ABD işbirlikçileri” yapmaz. Uzun vadede ne olacağını bugünden bilemeyiz. Sahada “buluşma”lar giderek zaman içinde işbirliği çizgisine de dönüşebilir. Hiçbir akım bu tehlikeden ve tehditten bağışık değildir. Ulusal mücadelelerin ve ulusal devrimlerin deneyi, keza “barışçıl çözümle” sonuçlanan deneyimlerin tarihsel sonuçları böyle bir sonucun imkansız olduğunu göstermediği gibi, söz konusu tehlikeye karşı uyanık olmak gerektiğini göstermektedir. Ama bu tehlike ve tehdit var diye de zorunlu hale gelen taktiksel uzlaşmalardan, taktiksel ittifaklardan, taktiksel geri çekilmelerden, taktiksel manevralardan da uzak durulamaz. Kaldı ki “demokrasi”, “devrim”, “Marksizm” vs. adına hareket eden bir kısım politik eğilimlerin Kürt hareketini yalnız bırakarak sonra da ucuz yoldan Kürt yurtsever hareketini “ihanetle”, “Erdoğan’ı kurtarmakla” vs. damgalaması düpedüz gerici bir tavırdır. Hem yalnız bırak hem suçla! Saçmalık bu. Buyrun sınıf mücadelesi arenası ortada, halkların birleşik mücadelesini başarıyla geliştirerek Kürt mücadelesini de güçlendirerek ortak düşmanlara karşı ortak mücadele yolunda ilerleyelim.

Barış ve demokrasi, özgürlük ve adalet, ulusal eşitlik taleplerinin her cephede mücadelesinin verilmesi gerekir. İlerici olmanın en basit koşuludur bu. Hızla, derinlemesine ve genişlemesine en geniş güçlerin eylem birliği ile, sayısız biçimlerde dört bir tarafta kitlelerin eylem gücünün harekete geçirilmesi, ajitasyon, siyasi teşhir kampanyalarıyla sınıfın ve kitlelerin aydınlatılması yaşamsal ve ivedi bir görevdir. Barış mitingleri, barış anneleri cephesinin genişletilmesi ve eylem gücünün yükseltilmesi; ilerici, devrimci kitle örgütlerinin, sendikaların, aydınların ortak eylemleri, kamuoyu oluşturma çalışmaları; Türk ordusunun Rojava’ya olası doğrudan kara harekatına karşı her yerde ve sınır bölgelerinde nöbetler ve karşı gösteriler gibi görevler günün yakıcı görevleridir. Bu mücadelelerin bölgesel ve küresel çapta örgütlenmesinin büyük önem taşıdığını ise hatırlatmak bile gereksizdir.

ÖDP'DEN SOL PARTİ'YE...

ÖDP'DEN SOL PARTİ'YE...

III

Sol Parti'nin hedefi sermayeyi ve sermaye devletini yıkmak değil, dinci faşist politik rejimi ''yıkmak''tır. ÖDP-Sol Parti'nin burjuva demokratik ve sosyal reformist karakteri gereği, faşizm ve sermayeye karşı mücadeleden anladığı, politik rejim değişikliğidir. Devletin faşist, dinci faşist biçimi yerine burjuva demokrasisine dayanan bir devlet biçimi hedefiyle hareket etmektedir.. Devrimle işbirlikçi tekelci burjuvaziyi ve emperyalizme bağımlılık ilişkilerini yıkmayı değil, sosyal reformlarla devleti yeniden yapılandırmayı savunmaktadır. Devrimci değil, sosyal reformist bir partidir. Politik çizgisi (program, strateji ve taktikler) sosyal reformlar üzerinde şekillenmektedir.

Devlet ve politik rejim aynı şey değildir; devleti yıkmakla politik rejimi değiştirmek aynı şey şeyi ifade etmez. Devlet egemen sınıfın egemenlik, diktatörlük aracıdır. Devleti belirleyen örgütlenmiş zordur. Politik rejim ise devlet zorunun örgütlenme biçimidir; politik rejim denen şey, budur.

Burjuva devletin politik biçimleri ya da egemen sınıfın egemenliğini örgütlemenin tek biçimi değil, pek çok biçimi vardır. Faşizm gibi burjuva demokrasisine dayanan devlet biçimleri de burjuva devletin değişik politik biçimleridir ve kuşkusuz ki, burjuva demokratik biçime sahip burjuva devlet, burjuva egemenliğin en gelişkin biçimidir... Faşizm, dinsel faşizm gibi politik rejimlerin çözülüşü, yıkılması, yerini burjuva demokratik politik rejimlere bırakması proletarya ve halklar bakımından politik olarak ilerici bir kazanımdır; bunun için devrimin zaferi şart değildir. Fakat bunun kazanılması bile, proletarya ve halkların bedeller ödemeye dayanan devrimci mücadelesiyle gerçekleşebilir yalnızca.

Bu bağlamda ÖDP/Sol Parti, her devrimin temel ve genel yasası olan şiddete dayanan devrim perspektifine sahip değildir; ÖDP/Sol Parti geçtik devrimi, yasal mücadeleyi bile yasalara bağlı kalarak yürüten, yürütmek isteyen bir partidir. Bu bağlamda ÖDP ve Sol Partinin politik çizgisi pasifist niteliktedir; yasal mücadeleyi meşru zemine dayanarak yürütme teorisi ve pratiğinden de uzaktır. Sol Parti'nin (SP) de bu yolda yürüyeceğine kuşku yoktur ama pratik duruşlarıyla (legalist, parlamenterist bir akım olsa bile), meşruiyet temelli aktif bir anti-faşist çizgi izlerlerse buna sevinir ve yanıldığımızı da kabul ederiz.

IV

ÖDP egemen ulus olan Türk ulusunun küçük burjuva milliyetçiliğinin temsilcisidir aynı zamanda. Onun egemen ulus küçük burjuvazisinin sözcülerinden biri olması ÖDP'nin sosyal şövenizminin sınıfsal karakterinin nesnel temelidir. Tutarlı bir burjuva demokrat olmanın sac ayaklarından birisi, dahası, en başta gelen sorunu Kürt sorununda tutarlı bir anti-faşist demokratik halkçı bir çizgiye sahip olmaktır. Oysa ÖDP hiçbir zaman bu tutarlılığa sahip olmamıştır. Bu olgu, ÖDP'nin yalın bir gerçeğidir. Bunu gerek ÖDP sürecinden/deneyiminden, gerekse de 8. Olağanüstü Kongre'nin kamuoyuna açıklanan Manifesto'sundan biliyor ve görüyoruz.

Konu bağlamında Manifesto'da yazılanlar şunlardır;

''Kürt sorunu hem ülke hem de bölge açısından en acil sorunların başında geliyor. Kürt sorununun barışçıl bir temelde ve halkın nasıl yaşamak isterse öyle yaşamasını kabul eden bir yerinden demokrasi anlayışıyla çözülmesi gereklidir. Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır. Sorunun çözümünde silahlardan arınmış bir barışçıl siyasal süreç devreye sokulmalıdır.''

Bu açıklama tipik burjuva liberal, sosyal şöven bir açıklamadır ama ÖDP/Sol Parti'nin gerçeğidir. Herhangi bir burjuva liberal kalemden de bu bu vb. satırları okuyabilirsiniz.

Türkiye çok uluslu bir ülkedir. Türk ulusu egemen ve ayrıcalıklı bir ulustur. Kürdistan ise sömürge.

Kürdistan ilk olarak, 1639 Kasr-ı Şirin anlaşmasıyla Osmanlı devleti ile Safavi devleti arasında ikiye parçalanmış; ikinci defa 1923 Lozan Antlaşması ile Türkiye, İran, Irak, Suriye arasında dört parçaya bölünmüştür. Kürdistan'ın en büyük parçası (Kuzey Kürdistan) Türk egemen sınıflarına kalmıştır.

Kürt sorunu salt Türkiye'ye özgü bir sorun da değildir; o, Ortadoğu çapında bir sorun, bölgesel uluslararası karaktere sahip bir sorundur. Ki Kürt halkının yürüttüğü mücadeleler, özellikle de Rojava devriminin başarı ve kazanımları sayesinde gitgide daha fazla uluslararasılaşmış bir sorun karakteri kazanmıştır. Ortadoğu gibi emperyalist rekabet ve hegemonya mücadelesinin merkezinde her devletin, özelde bölgesel ve emperyalist devletlerin bir politikası vardır ve her bir aşamaya özgü bu politikalar yeniden şekillendirilmektedir.

Türkiye'de Kürt ulusu sömürgeci boyunduruk altında inim inim inliyor ama Kürt ulusal demokratik devrimi 40 yıldır Türk egemen sınıflarının kirli, haksız, sömürgeci savaşına karşı kahramanca savaşıyor. Öyle ki Türk sermayesinin sömürgeci faşist diktatörlüğü iç ve dış politikasını başta Kuzey Kürdistan olmak üzere Ortadoğu çapında, onun uluslararası arenadaki etkileri de dahil, Kürt sorunu ve direnişine göre şekillendiriyor ya da öncelikle bunu gözeterek adım atıyor...

Peki ağır bir tarihsel arka planı olan bu denli derin, geniş, köklü bir sorunda, güncel bakımdan da Türkiye proletaryası ve halklarını öncelikle ve en yakıcı bir biçimde etkileyen bu sorunda ÖDP/Sol Parti'nin önerdiği çözüm nedir? Vurgulamak gerekir ki, ırkçılığın, militarizmin, şövenizmin, devlet terör ve soykırımının, bölgesel yayılmacı politikanın demagojik ve manipülatif aracı yapılan Kürt sorunu ve mücadelesi koşullarında ilkeli, tutarlı, kapsamlı, pratik politikada anlamını bulan bir politikaya sahip olmayanların ''sosyalist''liği, demokratlığı, ''faşizme karşı mücadele''si ne kadar anlamlı olabilir ki?!

Neymiş, ''Kürt sorununun barışçıl bir temelde ve halkın nasıl yaşamak isterse öyle yaşamasını kabul eden bir yerinden demokrasi anlayışıyla çözülmesi gerekli''miş. Başka, ''Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır. Sorunun çözümünde silahlardan arınmış bir barışçıl siyasal süreç devreye sokulmalı''ymış.

Tutarlı bir demokrat olmak, sosyal şövenizmle hesaplaşabilmek, her bakımdan Türk ulusundan işçi ve emekçileri tutarlı bir demokratizmle aydınlatabilmek için asgari olarak şunlar kabul edilmelidir;

Kürtlerin tarihsel ve güncel olarak uğradıkları her haksızlığa karşı kesin ve tutarlı bir mücadele yürütülmelidir. Ulusların ve dillerin eşitliği, ezilen ve sömürge ulusların direnme ve ayaklanma hakkı savunulmadan tutarlı bir demokrat bile olunamaz.

Kürt ulusu ayrı bir ulustur. Her ulus gibi Kürt ulusunun da ayrılma, özgürce ulusal devletini kurma hakkı, kayıtsız şartsız savunulması gereken bir haktır.

Ortadoğu'da bağımsız, birleşik devletini kurma hakkı, Kürt ulusunun şartsız hakkıdır. Emperyalizm ve bölge devletlerinin bu politikaya karşı her duruşuna, inkar ve imha, soykırımına karşı savaşmak, Kürt ulusal direniş ve devrimine siyasal destek vermek, katılmak, siyasal özgürlük mücadelesinde omuz omuza savaşmak zorunludur. Türk egemen sınıflarının ve sermaye devletinin sömürgeciliğine, şövenizme ve sosyal şövenizme karşı karşı, lafta da değil, pratik-politik olarak mücadele etmeyen hiçbir siyasal yapı tutarlı bir antifaşist demokratlığı bile temsil edemez.

ÖDP/Sol Parti geçtik yukarıda koyduğumuz sınırlı, asgari çerçeveyi savunmayı, günlük anti-faşist mücadelede bile Kürt hareketiyle (ve aynı zamanda devrimci ve komünist hareketle) arasına ısrarla kalın bir sınır çizgisi çekegelmiş; ısrarla sosyal şöven karakterini sergilemeye devam etmiştir.

Tarihte ve politikada bütün temel sorunlar, zor yoluyla çözülmüştür. Bu Kürt ulusal sorununun çözülmesi bağlamında da böyledir ve böyle olacaktır. Ortadoğu'da Kürt sorunu ve direnişinin gerçeği de bunu kanıtlamaktadır...

Kürt sorununun barışçıl ve demokratik çözümü talebini Kürt sorunu temel gerçeğinin reddinin kılıfı yapıldığı oranda, orada demagojik ve manipülatif bir propaganda ve ajitasyon var demektir. Barış talebi, faşizm ve gericilikle halklar arasındaki çelişki ve çatışmaları keskinleştirerek, faşizm ve sermayenin siyasal teşhirine, kitle mücadelesini geliştirmeye, şövenizmin etkisini kırmaya hizmet ettiği oranda değerlidir; yoksa, barış adına liberal gerici söylem burjuvaziye, devlete, faşizm ve gericiliğe hizmet eder ve sınıfı, kitleleri, halkları pasife ederek sınıfsal ve ulusal mücadeleye ağır zararlar verir.

Haklı ve haksız savaş ayrımı yapmadan silahlı mücadeleyi reddetmek burjuva liberal gerici bir politik çizginin ifadesidir.

Türk egemen sınıflarının sömürgeci savaşını mahkum etmeden, onun haksız bir savaş olduğu söylenip açığa çıkarılmadan, Kürt ulusunun ulusal demokratik serhildanlarını ve silahlı ulusal ayaklanmasının haklı savaş, desteklenmesi gereken bir savaş olarak görüp anlatmadan tutarlı bir demokrat bile olunamaz. ÖDP/SP çizgisinde ve pratik-siyasal duruşunda bunun izi bile yok. ''Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır.'' saptaması dipten doruğa şövenizmle, sosyal şövenizmle damgalıdır.

Burada haklı haksız savaş ayrımı, burada gerici, faşist sömürgeci devlete karşı haklı ulusal direnişin, ayaklanmanın, silahlı mücadelenin desteklenmesinin izi yok. Haksız savaş yürütenlerle haklı savaş yürütenler aynı çuvala koyuluyor ve sözde tarafsız kalınarak her iki taraf mahkum ediliyor. Gerçekte bu politikayla, nesnel olarak, Türk egemen sınıfının egemenliği ve sömürgeci haksız savaşı desteklenmiş oluyor. Sınıf ve Türk halkı ideolojik ve siyasal olarak silahsızlandırılıyor, Türk burjuvazisine yedekleniyor; Kürt ulusunun tarihsel ve güncel haklı güvensizliği kışkırtılıyor ve halkların birleşik devrimci-demokratik mücadelesi parçalanıyor ya da engellenmiş olunuyor.

Çözümü engelleyen Kürt ulusal mücadelesi ve devrimi değil, işbirlikçi Türk sermayesi, devleti ve dinci faşist rejimdir. Sorun dosdoğru böyle ortaya konulmalı ve sınıfa, ezilenlere de bu gerçek alabildiğince yalın bir şekilde anlatılmalıdır. Peki ÖDP/SP siyasal çizgisinde ve duruşunda, örneğin 8. Olağanüstü Kongre'nin Manifestosu'nda bunun bir izi bile var mı? Hayır!