KÜRDİSTAN, SEKSİYON, ROJAVA...

 

KÜRDİSTAN, SEKSİYON, ROJAVA...

I

Şöyle düşünelim, İran'da MLKP kuruluyor. İran MLKP'si bir Kürdistan seksiyonu inşa ediyor ve kendisini İran ve Ortadoğu çapında Kürdistan devriminin önderi ilan ediyor. Seksiyon aracılığıyla önderliği kazanacağız diyor vb. Bu iddiasını ''yaratıcı Marksizm''le, ''programatik'' derinleşmeyle, ''politik önderlik iddiası''nın büyümesi ile açıklıyor.

Aynı örneği, Irak MLKP'si ve Suriye MLKP'si için de geçerli sayalım. Bugün değilse yarın gerçekleşebilir bir şeydir bu, bizde olduğu gibi.

Bu bağlamda benzer bir politikayı, bugün değilse yarın, ''Türk solu''nun, Fars, Arap devrimci-demokratik hareketinin herhangi bir partisi/örgütü de savunabilir.

II

Türkiye'ye gelelim, kuruluş aşamasından farklı olarak MLKP, kendisini Türkiye ve Kuzey Kürdistan partisi değil, Türkiye-Kürdistan partisi olarak görüyor. MLKP'nin Kürdistan seksiyon örgütlenmesi var. MLKP kendisine bağlı seksiyon aracılığıyla tüm Kürdistan çapında kendisine misyon biçiyor. Kürdistan çalışmasını örgütleyip süreç içerisinde devrimde hegemonyayı kazanmayı hedefliyor. Bu perspektiften kendisini Ortadoğu çapında Kürdistan devriminin de önderi ilan ediyor.

Şimdi hep birlikte düşünelim; gerçekte bu ''yaratıcı Marksist açılım'', programatik bir derinleşme midir? Politik önderlik iddiasının gelişmesi midir? Evet, görünüşte öyledir. Fakat ne kadar gerçekçi bir yaklaşımdır bu? Bu politikanın yaşama geçme, geçirilme imkanı var mı? Rojava Devrimi'ne katılmamız, yer almamız, giderek göreli gelişmemizden hareketle Kürdistan devrimine MLKP'ye bağlı bir seksiyon ile önderlik iddiasında bulunmak savunulan politikanın doğruluğunun kanıtlı olabilir mi? Kürdistan'ın en gelişkin parçası olan Kuzey Kürdistan'ın varlığı bunun için yeterli bir veri olarak görülebilir mi?

Yarın öbürgün İran'da, Irak'da, Suriye'de ortaya çıkacak komünist partiler veya komünist olduklarını iddia eden partiler aynı perspektiften politik strateji geliştirerek seksiyonları aracılığıyla Kürdistan devrimine kendileri önderlik edecekleri iddiasıyla ortaya çıkarlarsa ne diyeceğiz acaba? Bu partiler, ''hayır kardeşim önderlikse biz önderiz, bizlerin de seksiyonu var, seksiyonumuz aracılığıyla Kürdistan devrimine biz önderlik edeceğiz, siz bize tabi olun ve olacaksınız'' iddiasına dayalı hareket ederlerse nasıl bir tutum takınacağız? Bu politikayı biz savunursak doğru onlar savunursa yanlış mı diyeceğiz?

III

Peki acaba Kürt halkı bu yüksek perdeden önderlik iddiası karşısında ne düşünecek? Böyle bir politika, ezilen ve sömürge ulusların halklarında ezen ve sömürgeci uluslara, halklara karşı oluşmuş tarihsel ulusal önyargılarını nasıl etkileyecek acaba? Bu önyargıları geriletecek mi yoksa dahada mı keskinleştirecek? Peki böyle bir politikayla egemen ulusun proletarya ve halkları devrimci bir bilinçle eğitilip donatılıp, sefer edilebilir mi?

Denebilir ki işin hakkını kim verirse o önderlik etsin falan. Sorun bu kadar basit mi? Ayaklarımız ne kadar yere basıyor acaba? Çok çekici görünen bu iddia acaba eleştirel perspektiften kolektif akla dayalı olarak ne kadar incelenerek tartışıldı?! Bir bütün olarak Kürdistan'ın tarihsel deneyimi, keza Rojava Devrimi'nin deneyimi komünist bir öncüye, kur kendine bağlı bir seksiyonu yönet Kürdistan devrimini mi diyor?!

Buyurun İran Kürdistanı'nda örgütlenin. Buyurun, Irak Kürdistanı'nda örgütlenin. Elinizi-kolunuzu bağlayan yok, ama buralara giriş Rojava girişine de benzemez. Rojava devrimi özel tarihsel koşullarda ve güç dengelerindeki değişimle ortaya çıkan ve PKK'nin devasa gücü, Suriye Kürtleri üzerindeki tarihsel etkisi ve çıkan bir fırsatı devrimci bir tarzda değerlendirmesiyle önderlik ettiği bir devrimdir. Biliniyor ki, Rojava'da, daha önceye dayanan bir çalışmamız, bir katkımız da yok.

Dışımızda doğan tarihsel ve politik bir fırsatı komünist öncü devrimci bir irade göstererek PKK'nin özel devrimci katkısı ve aktif desteği ile değerlendirmiştir. Rojava'ya giderek savaşa katılan insanlar, dışarıdan, Türkiye'den giden komünistlerdir. Orada şu an olan ve savaşan diğer devrimci-demokrat parti ve örgütler açısından da durum budur. Yani yerli bir temeli olmayan, yerlilere dayanmayan, dışardan giden bir güç gerçeği ile karşı karşıyayız. Yerli kitlelere ve yerli komünistlere dayanmayan güçler ise oralarda köksüzdür ve köksüz bir ağaç yeşermez, gelişmez, güçlenmez, devrime önderlik etmek iddiası da boş bir laf olarak kalmaya mahkumdur; dahası yerli proleterler ve halklar da bunu kabullenmez. Bu, dünyanın her ülkesinde böyledir, böyle olması da anlaşılırdır.

IV

Herbir ülkede devrim kendi somut tarihsel temelleri ve özgün koşulları içerisinde biçimlenir. Gerçek enternasyonalizm, biçimde ulusal ama özünde (uluslararası karakter taşıyan) kendi ülkesinde (örneğin Rusya devrimini düşünelim) devrim yapmada somutlaşır. Devrim her ülkenin kendi işçi sınıfı, halkı, halkları tarafından yapılır. Her ülke proletaryası da kendi ülke gerçeği üzerinde şekillenir ve partileşir.

Dünyada olduğu gibi bölgesel, kıtasal çapta da, (tıpkı dünya devrimi gibi), devrimin nesnel temelleri daha fazla olgunlaşmıştır. Komünist bir programın bölgesel devrim perspektifini gözetmesi bir şeydir, bölgesel devrimi temel alması başka bir şeydir. Bütünsel bir perspektif gerekli fakat, bölgesel devrim perspektifine sahip olmak bölgesel devrimi temel almak değildir. İran, Irak, Suriye, Türkiye komünist partilerinin Kürt sorununun bölgesel uluslararası karaktere sahip olması olgusundan, bu bağıntıda, Kürt sorununa karşı özel bir dikkat ve irade göstermesi, özgün politikalar geliştirmesi gerekli ama birer seksiyon kurarak önderlik iddiasında bulunması farklı şeylerdir. Evet Kürdistan devrimi bölgesel bir devrim karakteri de taşıyor ama eşitsiz gelişme yasası Kürdistan devriminin de gerçeğidir ve Kürdistan proletaryası hangi formlarda örgütlenirse örgütlensin, bu olgu onun da tarihsel ve politik gerçeğidir ve gerçeği olmaya da devam edecektir.

Devrimci bir fırsatı yakalamak ve kullanmak değerli bir duruştur ama bundan hareketle, mesela Rojava Devrimi'ni MLKP'ye bağlı bir Kürdistan seksiyonu ile biz yönetiyoruz, yöneteceğiz demek doğru bir politika ve yönelim değildir. İlk evrelerde gösterilen ve gösterilecek müdahaleden sonra eğer yerli bir kitle temeli varsa, (ki bu olanağın doğduğu ve gelişmekte olduğu iddiası var) eğer yerli güçlere dayanılıyorsa, neden Rojava komünistleri partileşerek ya da kendi öz komünist örgütünü/partisini kurarak kendi savaşımını kendi yürütmesin? Neden ilişki iki kardeş komünist partinin ilişkisi değil de Türkiye MLKP'sine bağlı seksiyonun uzantısı olarak yürütülsün? Madem yerli halklara dayanan temel var, o halde, bu aşamadan sonra, bu durumda da, Suriye ve Rojava komünistlerin yerine ve hangi hakla bu kararı MLKP (ya da diğer parçalardaki komünistler) versin? Evet, neden?

V

Devam edelim;

Kürt sorunu Ortadoğu çapında bir sorun. Çünkü Kürdistan dört ülke arasında parçalanmış ve ilhak edilmiş. Kürt ulusu büyük bir tarihsel haksızlıkla karşı karşıya. Bu tarihi haksızlık devrimle aşılabilir. Başta ayrı devlet kurma hakkı olmak üzere, Kürt ulusal hakları kayıtsız-şartsız savunulmalıdır. Silahlı direnme ve ayaklanma Kürt ulusunun tartışılmaz hakkıdır. Kürt ulusunun ulusal haklarını kazanma mücadelesi haklı, meşru bir mücadeledir. Bağımsız ve birleşik Kürdistan hakkı ve mücadelesi haklıdır. Bu hak kimse tarafından Kürt halkına bahşedilemez, bahşedilmemiştir, her ulus gibi, bu hak, Kürt ulusunun da doğal tarihsel ve güncel hakkıdır. Bu haklılığı ve meşruiyeti tanımayan hiçbir akım geçtik komünistlik iddiasını, az-çok tutarlı bir devrimci akım bile olamaz. Burjuva, küçük burjuva milliyetçiliğinin, sosyal şovenizmin damgasını bastığı siyaset, doğası gereği, Kürdistan'ı parçalayan, sömürgeci boyunduruk altına alan ve sömürgeci savaşla da Kürt ulusunu ve ulusun ana gücünü oluşturan Kürt halkının ezilmesinin başlıca sorumluları olan emperyalizm ve egemen sınıflarla aynı saflara düşmüş olur ya da oraya yedeklemeye götürür.

Ortadoğu çapında Kürt sorunun hangi tarihsel uğraklardan geçerek, hangi politik biçimler alarak çözüleceğini şimdiden bilmemiz olanaklı değildir, dolayısıyla bu konuda mekanik, dogmatik, şematik projeler savunulamaz. Söylenebileceklerin genel çerçevesi şudur, Kürt ulusu eninde sonunda ulus olarak haklarını kazanacaktır. Kürdistan birliğini kuracaktır. Bunun ana yolu da devrim ve sosyalizm mücadelesinin zaferinden geçmektedir. Bu mücadeleler değişik biçimler alarak gelişecektir. Bu devrimin eşitsiz gelişimi de kaçınılmazdır. Eşitsiz gelişme devrimlerin, dünya devriminin bir karakteristiğidir. Nitekim bu olguyu Kürdistan devriminin eşitsiz gelişiminden de görüyoruz. Kürt ulusal devrimi bir Ortadoğu devrimidir. Bir Avrasya devrimidir. Dünya devriminin önemli mücadele arenalarından birisidir.

VI

Kürt ulusal sorunu ulusal ve toplumsal devrim perspektifinden ele alınmalıdır. Özelde Ortadoğu'da proletarya ve halkların birleşik cephesinin geliştirilmesi Kürt ulusal devriminin de yakıcı özgül gereksinimidir. Her devrim gibi Kürt ulusal devrimi de tecrit halde gelişemez. Bölgesel ve uluslararası destek ve birleşik mücadele gereksinimi yakıcı bir gereksinim olarak Kürt ulusal devriminin de önünde yakıcı bir görev olarak durmaktadır ve duracaktır. Rojava Devrimi gerçeğinden de bu gerekliliği açık bir şekilde görmekteyiz. 1984'ten bu yana PKK liderliğinde süregelen ulusal kurtuluşçu Kürt devriminin deneyiminde de bu açıktır.

Türk, Fars, Arap proleterlerinin ve halklarının destek ve dayanışmasını, birleşik mücadele gücünü kazanamamış olmak, PKK önderliğindeki ulusal devrimin stratejik zayıflığı da olmaya devam etmektedir. Diğer gelişmelerle bağı olsa da, yurtsever hareketin ''Türkiyelileşmek'' vurgusunda, son tahlilde belirleyici olan Kürt hareketinin kendi öz deneyimleriyle anladığı stratejik zayıflığı gerçeğidir. Bölgesel gericilik tarafından kuşatılmış, bölge halklarının desteğini kazanamamış Kürt ulusal devrimi, Ortadoğu gibi bir cangılda, bütün uluslararası aktörlerin de elinin bölge ve Kürtler arasında olduğu bir arenada, sayısız zorluklarla ve baskılarla karşı karşıya. Bu çemberin kırılması ve saldırıların püskürtülmesi için, kendi öz gücüne dayanmanın yanısıra, özellikle Arap, Türk, Fars halklarının desteğinin kazanılması, daha da ilerisi proletarya ve halkların birleşik cephesinin geliştirilmesi yaşamsal önemdedir.

Türkiye'de de Kürdistan devriminin Türkiye işçi sınıfının ve Türk halkının desteğini hala kazanamamış olması, Kürt ulusal devriminin en zayıf yanı olmaya devam ediyor. Bu bağlamda Türkiye komünist ve devrimci hareketinin üzerine düşen görevleri yerine getirememesi somut politik bir olgudur. Kürt ulusal devriminin ulusalcı karakteri gereği politik ufkundaki darlığın halklar arası birleşik cephenin kurulmamasında önemli bir rolü olmakla birlikte, sorun bunun da ötesindedir. Bu bağıntıda Türkiye devrimine önderlik iddiasında olan devrimci hareketin, özellikle de proletarya adına komünist öncünün önderlik iddiasının gerçek yaşamda karşılığını bulamaması, dahası bundan oldukça uzak olması gerçeğinin altı çizilmelidir. ''Stratejik zayıflık'' dediğimiz şey, Türkiye ve Kürdistan devriminin ortak stratejik zaafıdır. Bu durum, ulusal kurtuluşçu devrimin ''Batı''ya taşınmasını, birleştirilmesini, yüksek bir devrimci avantajın ortaya çıkarılmasını ve zafere doğru geliştirilmesini de engellemektedir.

Devrimci-demokratik, proleter sosyalist çizgide Kürt ulusal sorunun çözülebilmesi ve bir Ortadoğu federasyonun kurulabilmesi için Fars, Türk, Arap, Kürt halklarının birlikte mücadelesi yaşamsal önemdedir. Bu sadece bugünün değil, geleceğin de yakıcı bir görevidir. Bu gereklilik, Türkiye, İran, Arap devrimlerinin zafere ulaşması için de zorunlu bir gerekliliktir. Kuşkusuz ki süreci belirleyecek ve şekillendirecek olan şey, iç, bölgesel, uluslararası güçler dengesidir. Ve Ortadoğu, dünyanın en çetrefilli bölgelerinin başında gelmektedir.

Bu tarihsel mücadelenin Kürdistan proletaryasının önderliğinde gelişmesi ve zafer kazanması için savaşmak komünistlerin görevidir. Her bir Kürdistan parçasında komünist partisinin gelişmesi uğruna mücadele edilmesi gerekir. Her bir Kürdistan parçasının içerisinde yer aldığı egemen ulus proletaryası ile birlikte savaşması istenen ve arzu edilen bir şeydir. Buna da söz konusu ülkelerde yer alan ezen ve ezilen ulusların komünistleri karar verecektir. Yani bir parçada kararlaştırılacak, bir seksiyonla ben önderlik edeceğim demekle bu işler olmaz.

Bu örgütlenmenin seksiyon düzeyinde mi ya da sınıfsal kardeşlik ve eşitlik, proletarya enternasyonalizmi temelinde iki parti biçiminde mi gerçekleşeceği, şu veya bu ülkede kararlaştırılamaz. Fakat her halükarda, daha özel olarak dört ülkede, dört parçada ortaya çıkan ya da çıkacak olan komünist partiler, dahası, bir Ortadoğu komünist federasyonu olarak örgütlenmelidir; ki, bu Ortadoğu çapında da gerçekleşmesi gereken bir hedeftir. Bu çizgide ana parti, yavru partiye yer yoktur. Enternasyonalist ortakça örgütlenme biçimleri değişik biçimler alabilir ama her halükarda bu ilişkiler eşitlik ilişkisi olarak da proletarya sosyalizmine, bu çizginin ilke ve perspektifine dayanmak zorundadır.

VII

Yukarıdaki perspektifin ışığında herhangi bir parçada kurulacak ya da kurulmuş bir komünist partisinin kendisine bağlı bir seksiyon kurup Kürdistan devriminin önderi benim, değilsem yarın ben olacağım deyip, bunu da politik önderlik yeteneğinin bir kanıtı olarak ileri sürmesi, propagandasını yapması yanlıştır. Yanlışın ötesine, egemen ulusun kendini beğenmiş küçük burjuva milliyetçiliğinin sosyal şovenizm olarak dile gelmesidir. Dolayısıyla, sözgelimi, Rojava'da gerekli olan şey, MLKP'ye bağlı, MLKP'nin yönettiği ya da yöneteceği bir seksiyona bağlı çalışma değil, Rojava'da bir komünist partisinin kurulması ve gelişmesidir. Başlangıçta, ilk zorunlu girişim aşamasında komünist devrimci ulusal kurtuluşçu perspektiften mücadelenin gelişmesi için doğrudan görevler üstlenmek anlaşılır bir durumdur ama eleştirel vurguladığımız Ortadoğu çapında bir seksiyon aracılığıyla Kürdistan devrimine önderlik iddiasıyla ortaya çıkılması farklı bir şeydir. Bu ikincisi doğru olmayan bir perspektiftir.

Diyelim ki dört parçada da benzer gelişmelerde enternasyonalist görevler gereği, daha gelişkin olan ya da olacak, imkanı olan komünist partilerin, Kürdistan'ın değişik parçalarında, oralarda komünist hareketin gelişmesi için geçici yükümlülükler üstlenmesi anlaşılır, reddedemeyeceğimiz devrimci tavırdır ve bundan da kaçınılmaması gerekir; ama bundan hareketle ben önderim, sen seksiyonsun ya da benim seksiyonum aracılığıyla buraları ben yöneteceğim demek farklı bir politikadır. Bu ikinci perspektif ve politikanın tehlikeli olduğunu vurgulamak isteriz. Bu perspektif ve iddia, objektif olarak, inceltilmiş bir egemen ulus şovenizminin ve kibrinin damgasını taşır ve özeleştirel olarak da düzeltilmelidir.

Söz konusu bağıntıdaki ''yaratıcı açılım'', ''politik önderlik yeteneğinin gelişmesi'', ezilen ve sömürge ulus proletaryası ve halk(lar)ı nezdinde, zaten tarihsel olarak gelişmiş köklü ulusal güvensizlikleri ve ön yargıları daha fazla geliştireceği, keza, egemen ulus proletaryası ve halkını da tutarlı bir enternasyonalist komünist bilinçle eğitilip seferber edilmesini önleyeceği özellikle vurgulanmalıdır.

Yerli temeli olmayan bir yerde, orta ve uzun vadede orada ne kendini var edebilirsin ne de bir parti kurabilirsin. Bu görev, yerli komünistlere dayanmak zorundadır. Bugün Rojava'da olan komünist ve devrimci güçler, Türkiye'den giderek savaşa katılan savaşçılardan oluşuyor; hiç olmazsa ana ağırlık bu olguya dayanıyor. Dendiği gibi öncü, yerliler içinde güç kazanmaya başlamışsa ve belli bir birikim yakalayabilmişse, (ki biz, bu iddia hakkında somut bir bilgiye sahibi değiliz, yapılan resmi açıklamalara, yapılan propaganda ve ajitasyona bakarak bunları yazıyoruz) bu durumda da yapılması gereken şey, oranın gerçeğine dayanan bir komünist örgütün kendi savaşımını kendi yönetmesidir. Bu durumda da olması gereken şey, Rojava çalışmasının MLKP'nin seksiyonun yönettiği çalışma değil, ayrı ve kendi kendisini yöneten kardeş bir komünist yapı olmalıdır.

VIII

Birlik Kongresi ile kararlaştırılan politikaya göre, MLKP Türkiye-Kuzey Kürdistan partisiydi. Batıda ikinci cephe açarak, ulusal kurtuluşçu devrimle Batıdaki proletarya ve emekçilerin birleşik savaşımı geliştirilecekti. Çünkü büyük bir kararlılık ve bedelle yürütülen Kürt ulusal mücadelesi bıraktık birlikte savaşmayı, Türk işçi ve emekçilerinden ciddi bir destek ve dayanışmayı bile alamıyordu. Devrimci ve komünist hareket Batıdaki görevlerini yerine getiremiyordu. Bu sorun, program, strateji ve taktiklerimiz bakımından acil olarak çözülmesi gereken yaşamsal bir göreve işaret ediyordu. Devrimci işçi ve emekçilere kitlesel olarak dayanan ikinci cephenin açılmasıyla hem ulusal demokratik hareketin stratejik bir zayıflığı giderilecek, hem de devrimi Batıda yayma olanağı sağlanacaktı. Ne var ki, komünist hareket bu politikayı hayata geçiremedi. Başarız oldu. Giderek bu iddiası zayıfladı. Öncünün yönünü Rojava'ya çevirmesinde bu başarısızlığın da önemli bir rolü vardır. Elbette ki Rojava devrimine katılmak gerekiyordu... Ancak Kürdistan ve Türkiye devrimine yapılacak en büyük katkı ve iddialı duruş, Batıda ikinci cephe açmaya kilitlenmekten ve giderek bu görevi başarmaktan geçiyordu.

Bu kilitlenme ve başarma iddiası temel alınmak zorundaydı. Rojava devrimine katılmak bu politika ile bağlı olarak ele alınmalıydı. 1994-2021, aradan 26 yıl geçti. Ve uzun yıllardır Batıda etkin bir güç olmaktan çıktığımız gibi, hala ciddi bir toparlanma süreci de yaşanmıyor. Ve bu süreçte, Kürdistan partisi de olma, seksiyonla Kürdistan devrimine de önderlik etme iddiası geliştirilmiştir. Ki Kuzey Kürdistan'da da etkin bir güç değiliz. Ciddi bir kitle temeli yaratılamadı. Bu gerçeklere gözlerimizi kapatmak ise, kafayı kuma gömmek demektir.

Özetle, komünistlerin, yukarıda ortaya koyduğumuz tablo üzerinde (Kürdistan, seksiyon, Rojava bağlamında) politikasını eleştirel gözden geçirmesi sağlıklı, doğru, komünist devrimci bir tavır olacaktır.

Hasan OZAN İLTEMUR

ÖDP'DEN SOL PARTİ'YE...

ÖDP'DEN SOL PARTİ'YE...

III

Sol Parti'nin hedefi sermayeyi ve sermaye devletini yıkmak değil, dinci faşist politik rejimi ''yıkmak''tır. ÖDP-Sol Parti'nin burjuva demokratik ve sosyal reformist karakteri gereği, faşizm ve sermayeye karşı mücadeleden anladığı, politik rejim değişikliğidir. Devletin faşist, dinci faşist biçimi yerine burjuva demokrasisine dayanan bir devlet biçimi hedefiyle hareket etmektedir.. Devrimle işbirlikçi tekelci burjuvaziyi ve emperyalizme bağımlılık ilişkilerini yıkmayı değil, sosyal reformlarla devleti yeniden yapılandırmayı savunmaktadır. Devrimci değil, sosyal reformist bir partidir. Politik çizgisi (program, strateji ve taktikler) sosyal reformlar üzerinde şekillenmektedir.

Devlet ve politik rejim aynı şey değildir; devleti yıkmakla politik rejimi değiştirmek aynı şey şeyi ifade etmez. Devlet egemen sınıfın egemenlik, diktatörlük aracıdır. Devleti belirleyen örgütlenmiş zordur. Politik rejim ise devlet zorunun örgütlenme biçimidir; politik rejim denen şey, budur.

Burjuva devletin politik biçimleri ya da egemen sınıfın egemenliğini örgütlemenin tek biçimi değil, pek çok biçimi vardır. Faşizm gibi burjuva demokrasisine dayanan devlet biçimleri de burjuva devletin değişik politik biçimleridir ve kuşkusuz ki, burjuva demokratik biçime sahip burjuva devlet, burjuva egemenliğin en gelişkin biçimidir... Faşizm, dinsel faşizm gibi politik rejimlerin çözülüşü, yıkılması, yerini burjuva demokratik politik rejimlere bırakması proletarya ve halklar bakımından politik olarak ilerici bir kazanımdır; bunun için devrimin zaferi şart değildir. Fakat bunun kazanılması bile, proletarya ve halkların bedeller ödemeye dayanan devrimci mücadelesiyle gerçekleşebilir yalnızca.

Bu bağlamda ÖDP/Sol Parti, her devrimin temel ve genel yasası olan şiddete dayanan devrim perspektifine sahip değildir; ÖDP/Sol Parti geçtik devrimi, yasal mücadeleyi bile yasalara bağlı kalarak yürüten, yürütmek isteyen bir partidir. Bu bağlamda ÖDP ve Sol Partinin politik çizgisi pasifist niteliktedir; yasal mücadeleyi meşru zemine dayanarak yürütme teorisi ve pratiğinden de uzaktır. Sol Parti'nin (SP) de bu yolda yürüyeceğine kuşku yoktur ama pratik duruşlarıyla (legalist, parlamenterist bir akım olsa bile), meşruiyet temelli aktif bir anti-faşist çizgi izlerlerse buna sevinir ve yanıldığımızı da kabul ederiz.

IV

ÖDP egemen ulus olan Türk ulusunun küçük burjuva milliyetçiliğinin temsilcisidir aynı zamanda. Onun egemen ulus küçük burjuvazisinin sözcülerinden biri olması ÖDP'nin sosyal şövenizminin sınıfsal karakterinin nesnel temelidir. Tutarlı bir burjuva demokrat olmanın sac ayaklarından birisi, dahası, en başta gelen sorunu Kürt sorununda tutarlı bir anti-faşist demokratik halkçı bir çizgiye sahip olmaktır. Oysa ÖDP hiçbir zaman bu tutarlılığa sahip olmamıştır. Bu olgu, ÖDP'nin yalın bir gerçeğidir. Bunu gerek ÖDP sürecinden/deneyiminden, gerekse de 8. Olağanüstü Kongre'nin kamuoyuna açıklanan Manifesto'sundan biliyor ve görüyoruz.

Konu bağlamında Manifesto'da yazılanlar şunlardır;

''Kürt sorunu hem ülke hem de bölge açısından en acil sorunların başında geliyor. Kürt sorununun barışçıl bir temelde ve halkın nasıl yaşamak isterse öyle yaşamasını kabul eden bir yerinden demokrasi anlayışıyla çözülmesi gereklidir. Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır. Sorunun çözümünde silahlardan arınmış bir barışçıl siyasal süreç devreye sokulmalıdır.''

Bu açıklama tipik burjuva liberal, sosyal şöven bir açıklamadır ama ÖDP/Sol Parti'nin gerçeğidir. Herhangi bir burjuva liberal kalemden de bu bu vb. satırları okuyabilirsiniz.

Türkiye çok uluslu bir ülkedir. Türk ulusu egemen ve ayrıcalıklı bir ulustur. Kürdistan ise sömürge.

Kürdistan ilk olarak, 1639 Kasr-ı Şirin anlaşmasıyla Osmanlı devleti ile Safavi devleti arasında ikiye parçalanmış; ikinci defa 1923 Lozan Antlaşması ile Türkiye, İran, Irak, Suriye arasında dört parçaya bölünmüştür. Kürdistan'ın en büyük parçası (Kuzey Kürdistan) Türk egemen sınıflarına kalmıştır.

Kürt sorunu salt Türkiye'ye özgü bir sorun da değildir; o, Ortadoğu çapında bir sorun, bölgesel uluslararası karaktere sahip bir sorundur. Ki Kürt halkının yürüttüğü mücadeleler, özellikle de Rojava devriminin başarı ve kazanımları sayesinde gitgide daha fazla uluslararasılaşmış bir sorun karakteri kazanmıştır. Ortadoğu gibi emperyalist rekabet ve hegemonya mücadelesinin merkezinde her devletin, özelde bölgesel ve emperyalist devletlerin bir politikası vardır ve her bir aşamaya özgü bu politikalar yeniden şekillendirilmektedir.

Türkiye'de Kürt ulusu sömürgeci boyunduruk altında inim inim inliyor ama Kürt ulusal demokratik devrimi 40 yıldır Türk egemen sınıflarının kirli, haksız, sömürgeci savaşına karşı kahramanca savaşıyor. Öyle ki Türk sermayesinin sömürgeci faşist diktatörlüğü iç ve dış politikasını başta Kuzey Kürdistan olmak üzere Ortadoğu çapında, onun uluslararası arenadaki etkileri de dahil, Kürt sorunu ve direnişine göre şekillendiriyor ya da öncelikle bunu gözeterek adım atıyor...

Peki ağır bir tarihsel arka planı olan bu denli derin, geniş, köklü bir sorunda, güncel bakımdan da Türkiye proletaryası ve halklarını öncelikle ve en yakıcı bir biçimde etkileyen bu sorunda ÖDP/Sol Parti'nin önerdiği çözüm nedir? Vurgulamak gerekir ki, ırkçılığın, militarizmin, şövenizmin, devlet terör ve soykırımının, bölgesel yayılmacı politikanın demagojik ve manipülatif aracı yapılan Kürt sorunu ve mücadelesi koşullarında ilkeli, tutarlı, kapsamlı, pratik politikada anlamını bulan bir politikaya sahip olmayanların ''sosyalist''liği, demokratlığı, ''faşizme karşı mücadele''si ne kadar anlamlı olabilir ki?!

Neymiş, ''Kürt sorununun barışçıl bir temelde ve halkın nasıl yaşamak isterse öyle yaşamasını kabul eden bir yerinden demokrasi anlayışıyla çözülmesi gerekli''miş. Başka, ''Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır. Sorunun çözümünde silahlardan arınmış bir barışçıl siyasal süreç devreye sokulmalı''ymış.

Tutarlı bir demokrat olmak, sosyal şövenizmle hesaplaşabilmek, her bakımdan Türk ulusundan işçi ve emekçileri tutarlı bir demokratizmle aydınlatabilmek için asgari olarak şunlar kabul edilmelidir;

Kürtlerin tarihsel ve güncel olarak uğradıkları her haksızlığa karşı kesin ve tutarlı bir mücadele yürütülmelidir. Ulusların ve dillerin eşitliği, ezilen ve sömürge ulusların direnme ve ayaklanma hakkı savunulmadan tutarlı bir demokrat bile olunamaz.

Kürt ulusu ayrı bir ulustur. Her ulus gibi Kürt ulusunun da ayrılma, özgürce ulusal devletini kurma hakkı, kayıtsız şartsız savunulması gereken bir haktır.

Ortadoğu'da bağımsız, birleşik devletini kurma hakkı, Kürt ulusunun şartsız hakkıdır. Emperyalizm ve bölge devletlerinin bu politikaya karşı her duruşuna, inkar ve imha, soykırımına karşı savaşmak, Kürt ulusal direniş ve devrimine siyasal destek vermek, katılmak, siyasal özgürlük mücadelesinde omuz omuza savaşmak zorunludur. Türk egemen sınıflarının ve sermaye devletinin sömürgeciliğine, şövenizme ve sosyal şövenizme karşı karşı, lafta da değil, pratik-politik olarak mücadele etmeyen hiçbir siyasal yapı tutarlı bir antifaşist demokratlığı bile temsil edemez.

ÖDP/Sol Parti geçtik yukarıda koyduğumuz sınırlı, asgari çerçeveyi savunmayı, günlük anti-faşist mücadelede bile Kürt hareketiyle (ve aynı zamanda devrimci ve komünist hareketle) arasına ısrarla kalın bir sınır çizgisi çekegelmiş; ısrarla sosyal şöven karakterini sergilemeye devam etmiştir.

Tarihte ve politikada bütün temel sorunlar, zor yoluyla çözülmüştür. Bu Kürt ulusal sorununun çözülmesi bağlamında da böyledir ve böyle olacaktır. Ortadoğu'da Kürt sorunu ve direnişinin gerçeği de bunu kanıtlamaktadır...

Kürt sorununun barışçıl ve demokratik çözümü talebini Kürt sorunu temel gerçeğinin reddinin kılıfı yapıldığı oranda, orada demagojik ve manipülatif bir propaganda ve ajitasyon var demektir. Barış talebi, faşizm ve gericilikle halklar arasındaki çelişki ve çatışmaları keskinleştirerek, faşizm ve sermayenin siyasal teşhirine, kitle mücadelesini geliştirmeye, şövenizmin etkisini kırmaya hizmet ettiği oranda değerlidir; yoksa, barış adına liberal gerici söylem burjuvaziye, devlete, faşizm ve gericiliğe hizmet eder ve sınıfı, kitleleri, halkları pasife ederek sınıfsal ve ulusal mücadeleye ağır zararlar verir.

Haklı ve haksız savaş ayrımı yapmadan silahlı mücadeleyi reddetmek burjuva liberal gerici bir politik çizginin ifadesidir.

Türk egemen sınıflarının sömürgeci savaşını mahkum etmeden, onun haksız bir savaş olduğu söylenip açığa çıkarılmadan, Kürt ulusunun ulusal demokratik serhildanlarını ve silahlı ulusal ayaklanmasının haklı savaş, desteklenmesi gereken bir savaş olarak görüp anlatmadan tutarlı bir demokrat bile olunamaz. ÖDP/SP çizgisinde ve pratik-siyasal duruşunda bunun izi bile yok. ''Şiddet politikaları halkları birbirine düşman etmenin yanı sıra çözümü de imkânsızlaştırmaktadır.'' saptaması dipten doruğa şövenizmle, sosyal şövenizmle damgalıdır.

Burada haklı haksız savaş ayrımı, burada gerici, faşist sömürgeci devlete karşı haklı ulusal direnişin, ayaklanmanın, silahlı mücadelenin desteklenmesinin izi yok. Haksız savaş yürütenlerle haklı savaş yürütenler aynı çuvala koyuluyor ve sözde tarafsız kalınarak her iki taraf mahkum ediliyor. Gerçekte bu politikayla, nesnel olarak, Türk egemen sınıfının egemenliği ve sömürgeci haksız savaşı desteklenmiş oluyor. Sınıf ve Türk halkı ideolojik ve siyasal olarak silahsızlandırılıyor, Türk burjuvazisine yedekleniyor; Kürt ulusunun tarihsel ve güncel haklı güvensizliği kışkırtılıyor ve halkların birleşik devrimci-demokratik mücadelesi parçalanıyor ya da engellenmiş olunuyor.

Çözümü engelleyen Kürt ulusal mücadelesi ve devrimi değil, işbirlikçi Türk sermayesi, devleti ve dinci faşist rejimdir. Sorun dosdoğru böyle ortaya konulmalı ve sınıfa, ezilenlere de bu gerçek alabildiğince yalın bir şekilde anlatılmalıdır. Peki ÖDP/SP siyasal çizgisinde ve duruşunda, örneğin 8. Olağanüstü Kongre'nin Manifestosu'nda bunun bir izi bile var mı? Hayır!

EMPERYALİZM, ORTADOĞU, IŞİD VE KÜRTLER II

EMPERYALİZM, ORTADOĞU, IŞİD VE KÜRTLER

                                           II

Arınç, “IŞİD hedefimiz değil”, “IŞİD’in şu anki gayretlerinden, oradaki çatışmalarından Türkiye’nin bir hedef haline gelmediği açık ve ortadadır”, IŞİD’i yakından tanıyoruz, amaçlarının ne olduğunu da iyi biliyoruz diyor. Bir başka AKP Hükümet yetkilisi, IŞİD’in elinde tutuklu bulunanların “tutuklu değil misafir olduğunu” açıklıyor. Erdoğan, “Bu işi tereyağından kıl çeker gibi” çözeceklerini söylüyor vs. Gerçekte bu açıklamalar, IŞİD ile Hükümet arasındaki illegal ve yasadışı derin ve kirli bağlantının bir başka formda itirafı anlamına gelmektedir. Amerikancı faşist diktatörlüğün ve başı Erdoğan ve avenesinin Ortadoğu’daki politikasının en temel öğelerinden birisi Kürt Sorunu’dur. IŞİD, El Nusra, Asrar Aş Şam vb. gibi radikal İslamcı terörist çeteler, Esat rejimini yıkmak, Suriye’de bir Kürt devletinin doğuşunu ya da küçük de olsa Kürtlerin bazı ulusal demokratik haklar ve mevziler kazanmasını önlemek amacıyla öteden beri korunup silahlandırılmış ve T.C.’de güvenli kamplarda yaşamaları sağlanmıştı; ki bu tablo yakın süreçte hala değişmemişti. Gelinen yerde “Büyük devlet “olan, eski Osmanlı sınırlarını, Ortadoğu’yu kendi arka bahçesi ilan eden T.C. Devleti, Rojava devletiyle sınırdaş durumda. Yani en büyük korkularından birisi daha gerçekleşmiş bulunmaktadır. Ortadoğu’da da İran’la, Irak’la, Suriye ile ilişkileri baştan sona ağır yaralanmış, dinamitlenmiş durumda. T.C.’ye ve hükümetine en yakın bağlaşıklıkları olarak kala kala IŞİD vb. gibi radikal İslamcı çeteler kalmıştır. Eh artık hakkını teslim etmek gerekiyor Erdoğan Hükümeti’nin ve “parlak” Dışişleri Bakanı’nın; “Komşularla sıfır sorun” politikasının büyük başarısıdır bu(!).

“Allahın izniyle 24 saat içerisinde Emevi Camii’nde namaz kılacağız” diyerek Suriye’de oluk oluk kan akıtan, kan akmasına, dev yıkımların gerçekleştirilmesine, Suriye’nin gaddarca yağmalanmasına yol açan İşbirlikçi AKP Hükümeti ve başı olan zat, “ılımlı Sünni İslam”ın temsilcisi. İç, bölgesel, uluslar arası bağlantıları ve bağlaşıklarıyla birlikte T.C.’de yükselen İslami sermayenin temsilcisidir hala Erdoğan ve AKP’si. Aleviliğin ezilenlerden yana tarihine; duruşuna, direnişçi, zulme baş kaldıran karakterine karşı özel bir ideolojik kin ve nefret duyan Erdoğan ve AKP’si iç politikada aleni Alevi düşmanlığı yapmakta, açık-seçik mezhepçi politikalar izlemektedir. Aleviliğin içini boşaltma, bozma, Aleviliği Sünnileştirme operasyonu Erdoğan ve Hükümeti’nin, Fetullah Gülen vb. gibi Sünni İslamcı hareketin faşist diktatörlüğün desteğinde yürüttükleri operasyonun çeşitli bileşenleridir. AKP Hükümeti de Türk Kürt, laik anti-laik, Alevi Sünni çelişkileri üzerinde provokatif bir şekilde dinci faşist politika yapmakta Alevi Sünni düşmanlığını da kışkırtmaktadır. İşbirlikçi AKP Hükümeti, “bölgesel liderlik” iddiası ve politikasının gerekleriyle uyumlu olarak siyasal İslamcı çevrelerle de geniş ve karmaşık ilişkiler ağına sahip olduğu gibi başta Amerika olmak üzere Batı emperyalizmine bağlı Sünni İslama dayanan bir Ortadoğu politikasının da gönüllü yürütücüsü konumundadır. Bu bağlamda Esat rejimini yıkmak ve özellikle de Rojava Devrimi’ni boğmak amacıyla radikal İslami terörist çetelerle sayısız biçimler alan “proaktif” ilişki içerisinde bulunmaktaydı ve bulunmaktadır. IŞİD de söz konusu politika ve ilişkiler sistematiğinin önemli sacayaklarından birisiydi. Ayrıca AKP önderliğindeki “ılımlı” dinsel faşist rejimin Maliki rejimiyle sorunlu olduğunu, Maliki rejiminin yıkılması ve yerine Sünni mezhepçi bir rejimin kurulması çalışması yürüttüğünü, T.C.’de barındırılan Tarık Haşimi’nin de bu amaçla el altında tutulduğunu biliyoruz. Bu tablo içerisinde Amerikancı faşist diktatörlüğün, işbirlikçi AKP Hükümeti’nin “Sünni Aşiretler Komitesi”yle, Baas artıklarıyla, IŞİD’le sıkı bağlarının olduğu açıktır. Dolayısıyla, koçbaşı IŞİD etrafında Irak’ta gelişen ataktan T.C.’nin ve Hükümetinin de haberdar olduğu, dahası bu harekâtı esasen desteklediği kesindir. Demagojik ve manipülatif çığırtkanlıklarla bu gerçekler gözden gizlenmek isteniyor.

T.C. Musul Başkonsolosluğu’nun boşaltılmaması, IŞİD vb. çevrelerle AKP Hükümeti arasındaki derin, kirli, kanlı bağlaşmanın dolaylı itirafı olduğu gibi, belli güvenceler de alınmış olabileceğini göstermektedir. Musul’da bulunan T.C. Başkonsolosluğu’nun IŞİD tarafından basılması, personelinin tutuklanıp sorgulandığının açıklanması, yanıltıcı olmamalıdır. Bu operasyon, AKP Hükümeti’nin IŞİD vb. gibi radikal İslami terörist çetelerle sözde bir bağının olmadığı, bu iddianın Erdoğan Hükümetine karşı “paralel yapı”nın, “gezicilerin”, “uluslar arası şer güçlerin” kurmuş olduğu “kumpas”ın, “darbeciler”in propagandası olduğu demagoji ve manipülasyonuna meşruiyet kazandırma operasyonudur. Böylece T.C ve Erdoğan Hükümeti’nin Irak’ta da rejim yıkma operasyonu içerisinde olduğu da gözden kaçırılmak istenmektedir. IŞİD’in Musul Başkonsolosluk baskını, rehine tutma, fidye pazarlığı gibi manevralar esas olarak manipülatiftir. Erdoğan-AKP Hükümeti, “Kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez” taktiğiyle hareket etmiştir ya da bu amaçla olaya göz yummuştur. Böyle olsa da T.C. Musul Başkonsolosluğu’nun basılması, personelinin rehin alınması vb. T.C.’nin ve Erdoğan Hükümeti’nin “Büyük ülkeyiz” demagojisine darbe indirmiş, uluslar arası itibarını da sarsmıştır. Bu sonuç, belki de AKP Hükümeti’nin IŞİD çetesiyle yaptığı gizli anlaşmaların çerçevesini aşmış da olabilir ama bu sonuç, bölgede, faşist dikta ve başı Hükümetin oynadığı “büyük oyun”da ödenen politik bir bedel ya da faturalardan biri olarak anlaşılmalıdır. Burada en fazlasından şu eklenebilir: IŞİD’le Hükümetin anlaşmasına karşın, IŞİD, konsolosluk baskını ile Türk burjuva devletine ve AKP Hükümeti’ne bir gözdağı mesajı vermiş, yeni bir pazarlık kozu edinmek için fazlasıyla ileri gitmiş olabilir.

Başbakan ve hükümeti, Musul Başkonsolosluğuna personeli ve silahlarıyla IŞİD’e teslim olmasını emretmiştir. Böylece “vatan toprağı” kabul edilen bir yer için tek kurşun dahi sıkılmamıştır. Türk Bayrağı IŞİD çetesi eliyle indirilerek yerlere atılmıştır. Ama Başbakan Erdoğan’dan çıt çıkmamıştır. Bu durum aynı zamanda şövenist Erdoğan Hükümeti’nin “bayrak sevgisi”nin sahteliğini de ortaya koymuştur. Oysa Musul’da henüz bunlar gerçekleşmeden bir-iki gün önce, yani daha dün, Diyarbakır’da 16 yaşında bir gencin şaibeli olan Türk bayrağını indirmesini fırsat bilen Erdoğan, sınırsız bir ikiyüzlülükle “Vatan, Millet, Sakarya” hamasetini yapmaktaydı. “Bu bayrak hiçbir yerde ve hiçbir zaman asla inmez ve inmeyecek” vs. diyerek şirazesinden çıkmış bir tarzda, Tokat’taki ırkçı faşist linçi örnek göstererek, ülke çapında linç kampanyası çağrısını yapmıştı. Eee, etme bulma dünyası… Yalancının mumu yadsıya kadar yanar.

Beslenen karganın şu veya bu zamanda dönüp besleyenin gözünü oyması ise, tarihsel tecrübelerle sabittir. Hele de söz konusu olan Ortadoğu gibi “stratejik oyun” alanlarında… Erdoğan ve partisi ve hükümeti, Türkiye’de 12 Eylülcü faşist politik rejimi dinselleştirme operasyonu yürütmektedir. Kürt ulusal demokratik mücadelesine karşı devletçi Kürt İslamını geliştirmeye; yurtsever Kürt hareketine, demokratik Alevi hareketine, bir bütün olarak demokratik halk hareketine karşı dini fütursuzca kullanmaktadır. Dini, Sünni İslamı politik iktidar tekelini sağlamlaştırmanın açık ve keskin bir aracı olarak kullanmaktadır. Bu gerçekler, yükselen ve mevzilerini sağlamlaştıran dinci sermayenin ve bugün için onun baş temsilciliğini yapan ve teröre, kana, rüşvet ve yolsuzluğa batmış Erdoğan ve partisinin ve hükümetinin politikasının bazı çizgileridir.

Vurgulamak gerekir: Erdoğan ve hükümetinin, faşist diktatörlüğün bölgede ve uluslar arası arenada radikal İslami hareketlerle ilişkisi, bir yandan radikal İslamcı hareketleri Amerikan stratejisi ekseninde kullanmakla bağlıdır. Diğer yandan AKP’nin kendine biçtiği misyonda somutlaşan ve Amerikancı strateji ile iç içe geçen stratejinin gerekleri ve gereksinmeleriyle bağlıdır. Böylece bu hareketleri kullanma, ehlileştirme, dönüştürme operasyonu ile bağlıdır. Hegemonyacı ve yayılmacı dış politikası ağır yaralar alan, kan kaybeden ve çöküş sürecine giren Erdoğan Hükümeti’nin içerde aynı zamanda mezhepçi dinci karakteristikler taşıyan saldırgan politikası ile dış politikadaki dinci-mezhepçi yayılmacı saldırgan politikası arasında da dolaysız bir bağ vardır. Bunu gözden yitirmemekte yarar vardır. Ve burada, dış politikanın iç politika tarafından tayin edildiği gerçeğini ise hatırlatmak bile gereksizdir.

Diktanın ve başı Erdoğan’ın radikal İslami çetelerle bağının dönüp Türkiye’yi vurmaya başladığını, bunun bir başlangıç olduğu, gelecekte daha etkin ve yaygın vurmaya başlayacağını ise hep birlikte göreceğiz. Erdoğan’ın başında bulunduğu faşist politik rejim, IŞİD’i (vb.) kullandığı gibi, tersinden de IŞİD T.C.’yi ve hükümetini kullanmaktadır. IŞİD vb. gibi radikal dinci çetelerle ilişkisi faşist diktatörlüğe ve başı AKP’ye ABD, AB, NATO karşısında bir pazarlık kozu olarak da görünmektedir. IŞİD de sırası gelince T.C.’nin ve hükümetinin kendisini ABD vb. gibi emperyalist güçlere satacağını çok iyi bilmektedir. Tüm bu gerici burjuva devlet ve çetelerin sınırsız bir Makyavelizmi temsil ettiğini herhalde hatırlatmaya bile gerek yok. Ancak her halükarda, Erdoğan Hükümeti’nin radikal İslami çetelerle ilişkisinin bir faturası da olacaktır. (Özal’ın, kriz ve fırsatlar bağıntısında emperyal heveskâr “Bir koyup üç alma” politika ve çığırtkanlığı ve faturası hala unutulmuş değil bu topraklarda.) Bu faturalardan birisi de, bire bir örtüşmese de, Türkiye’nin bir tür “Pakistanlılaşması” olacaktır.

Geçmeden eklemek ya da vurgulamak yararlı olacaktır; Türk İslam sentezcisi, neo-liberal, neo-Osmanlıcı AKP Hükümeti’nin bölgesel ve küresel arenada radikal İslami hareketle kurduğu ilişki Türk işbirlikçi tekelci burjuvazisinin bölgesel yayılmacı stratejisi ile de bağlıdır. Türkiye’de kapitalizmin gelişme düzeyi, sermaye birikiminin ulaştığı düzey, yayılmacı politikanın içerisinde gerçekleştiği dünya ve özellikle bölge koşulları bunu gerekli kılmaktadır. Bölgenin en önemli ekonomik, siyasi, askeri güçlerinden biri olması, T.C.’nin ve Erdoğan Hükümetinin bu güce ve uluslar arası ilişkiler sistematiği içinde tuttuğu önemli yere dayanarak yayılması anlaşılırdır. Askeri-sınaî kompleksin güçlendirilmesi, ordunun profesyonelleştirilmesi, açık denizlere çıkış ve deniz filosunun güçlendirilmesi vb. yönelimi rastlantısal değildir yani. SIPRI’nın verilerine göre T.C., 2013 yılında dünyada askeri harcamalarını en fazla yükselten 10 ülke içerisinde yer almaktadır. Türkiye sözde Kürtlerle başlattığı “barış ve diyalog süreci”nde, son bir yıl içerisinde, 20 milyar dolara yakın askeri harcama yapmıştır. MİT’in operasyonal bir güç olarak yeniden yapılandırılması, yetkilerinin alabildiğine genişletilmesi, öteki şeyler bir yana, özellikle de Türk egemen sınıflarının dış politikada yayılmacı politikası ile bağlıdır. Bu durum, işbirlikçi faşist diktatörlüğün, profesyonel din tüccarı dinci faşist AKP Hükümeti’nin dış politikadaki yayılmacı, hegemonyacı, maceracı saldırgan politikasını da açıklamaktadır. Uluslar arası ve bölgesel bağlaşıklarıyla birlikte Afganistan’da işgal kuvvetlerine katılan, açık denizlerde, Somali’de operasyonlara çıkan, Mısır’da, Libya’da, Suriye’de ve Irak’ta rejim yıkma ve rejim kurmada, Kürt devrimlerini boğmada oldukça iştahlı ve saldırgan davranan Türk egemen sınıflarının Ortadoğu’ya müdahalesi yukarıdaki gerçeklerle bağlıdır aynı zamanda. Suriye ve Irak’taki gelişmeleri, IŞİD’in son çıkışını bahane olarak kullanacak olan Erdoğan Hükümeti’nin “uluslar arası terörizme karşı mücadele”, “bölge barışını koruma”, “Türkmenleri koruma”, “enerji güvenliğini sağlama”, “sınır güvenliğimizi ve ülke bütünlüğünü koruma” vb. gibi demagojik ve manipülatif kampanyalarla başta Kürt ulusal mücadelesini ezmek, Rojava Devrimi’ni tasfiye etmek olmak üzere Ortadoğu’da yeni maceralara girişmeyeceğini düşünmek siyasi saflık olacaktır. İçerdeki kontrollü yüksek gerilim ve kutuplaştırma politikasının bu gerçeklerle bağı da gözden kaçırılmamalıdır. İşçi sınıfına ve halklara bu gerçekleri taşımak önem taşımaktadır.

ABD Afganistan’da olduğu gibi Irak’ta da başarısız; istediği istikrarı yaratamadı. Mısır örneğinde olduğu gibi “ılımlı İslam” politikası da çöktü. Suriye’de de başarısız olan Amerikan emperyalizmi Maliki rejiminden de memnun değildi. IŞİD’in günde 200 bin varillik petrol üretimi yapan Musul’u vb. petrol bölgelerini ve enerji geçiş yollarını ele geçirerek Bağdat’a yürümesi karşısında Maliki rejimini yeniden yapılandırarak IŞİD karşısında destekleme operasyonuna girişeceği anlaşılıyor. ABD, çıkarları gereği Saddam’sız Baas iktidarının yeniden kuruluşuna da IŞİD denetiminde şeriatçı mezhepçi bir iktidarın kurulmasına da karşıdır. İktidardan dışlanmış durumda olan Sünni burjuvazi ile en azından bir kesimi ile anlaşarak iktidar ortaklığını sağlayarak Baas ve IŞİD tehdidini önlemeye çalışacak görünüyor. ABD bir kara harekâtını ise düşünmemektedir.

IŞİD olgusu da emperyalizmin Ortadoğu’ya, Irak ve Suriye’ye müdahalesinin ürünüdür. Daha uzak geçmişe gitmeden kendimizi sınırlayarak ifade etmek gerekirse, El Kaide, IŞİD türü akımlar Amerikan emperyalizminin ve önderliğindeki kapitalist-emperyalist bloğun “Soğuk Savaş Stratejisi”nin, bu stratejinin bir bileşeni olan “Yeşil Kuşak Stratejisi”nin ve harekâtının ürünüdür. 1956’lardan başlayarak SSCB’de ve sosyalist kampta sosyalizmin tasfiyesi sürecinde ortaya çıkan, özellikle de 70’ler sonrası Rus sosyal emperyalizminin İslam dünyası halklarıyla kurduğu ikiyüzlü sosyal emperyalist politikanın, daha özelde 1979 yılında Afganistan’ı işgal etmesinin yarattığı elverişli zeminde radikal İslamın yükselmesinin ürünüdür. Özellikle kapitalist/revizyonist bloğun çöküşü ile, dünya devrim dalgasının geri çekişi ile, neoliberal emperyalist ekonomik ve sosyal yıkımın İslami dünya halklarında da yarattığı derin ve kapsamlı yıkım ile İslam, hızla politikleşmeye, radikal İslami çizgi ise güçlenmeye başladı. El Kaide, IŞİD vb. gibi akımların yükselişi işte bu gerçeklerle bağlıdır… Batı emperyalizmine bağımlı kapitalistleşme sürecinin, emperyalizme bağımlılık ilişkilerinin, “ulusal kalkınmacı paradigmanın başarısızlığı”nın yarattığı umutsuzluk ve devrimci öfke birikimi, devrimci önderlik boşluğunun çarpıcı biçimlerde görüldüğü İslami dünyada, Müslüman halklar nezdinde politik İslamın, özelde radikal İslami güçlerin itibar kazanmasına, güç ve etkinlik alanı yaratmasına yol açmıştır. Politik İslamın, radikal politik İslamın Müslüman halklar nezdinde toplumsal ve siyasal bir karşılığı olduğu açıktır… Yukarıda kısa bir özetlemeyle vurguladığımız gerçekler, ayrı bir incelemenin konusu olacak bu sorunun, El Kaide, IŞİD vb. gibi radikal İslami örgüt ve çevrelerin basit bir kalem darbesiyle anlaşılamayacağına işaret etmektedir.

Bölgesel önemli bir aktör olarak İran, Ortadoğu’da Şii hattının yıkılmasına, Amerikancı, NATO’cu bir Sünni İslamla kuşatılmasına karşı etkin bir direniş sergilemektedir. Bunu Suriye rejimine ve Lübnan Hizbullahı’na verdiği ekonomik, siyasi ve askeri destekten de görüyoruz. İran, Irak’ta Şii iktidarının yıkılmasına, IŞİD’in iktidarı ele geçirmesine kesinkes karşıdır. IŞİD tehdidi karşısında ABD ve İran yakınlaşması dikkat çekiyor. İran, Irak söz konusu olduğunda da bölgedeki en önemli güçlerden birisidir. IŞİD’in Esat rejimi karşısında başarısız olması, Rojava Devrimi karşısında yenilmesi, ana dikkatini Irak’a yöneltmesi, ortaçağcıl yöntemlerle ırkçı, mezhepçi katliamcılığının artan oranda teşhir olması, şimdilik, farklı saiklerden dolayı olsa da, IŞİD karşıtı bir geniş cephenin oluşmasına yol açmış bulunuyor. Bu durum, hem Esat rejiminin işini kolaylaştırmakta hem de Rojava Devrimi’nin lehine bir gelişmeyi ifade etmektedir. Suriye, Irak, İran, ABD’nin “uluslar arası terörizme karşı savaş” argümanına da sarılarak IŞİD’e karşı mücadele çağrısı yapmaktadır. IŞİD’in uluslar arası arenada şeriatçı terörist bir örgüt olarak teşhir olması, giderek bölgede zaman içerisinde zayıflaması olasılığı T.C. ve Erdoğan’ın ve hükümetinin de daha fazla teşhir olmasına, AKP’nin Ortadoğu’da dökülen kan deryasının baş sorumlularından biri olduğunun iyice açığa çıkmasına hizmet edecektir. Kuşkusuz T.C. devleti ve başı Erdoğan, bu yeni durumda IŞİD’i satma, ABD-İran-Esat’la yakınlaşma üzerinden Rojava Devrimi’ni boğmaya yönelebilir. Çünkü IŞİD’in atağı ve ilerlemesi bölgesel güç dengelerinde derin sarsıntılara yol açtığı gibi Ortadoğu’nun kaypak zemininde ve karmaşık ortamında yeni bağlaşmaların oluşmasına da yol açmaktadır, açacaktır; Amerikancı faşist Türk diktatörlüğünün “kolektif aklı” bunu bilecek kadar da deneyimlidir.

DEVAM EDECEK

EMPERYALİZM, ORTADOĞU, IŞİD VE KÜRTLER

EMPERYALİZM, ORTADOĞU, IŞİD VE KÜRTLER

IŞİD, Musul’u ele geçirerek Bağdat’a doğru ilerliyor. Rojava Devrimi karşısında başarılı olamayan ve tutunamayan IŞİD’in bu atağı, Ortadoğu’da dengeleri derinden ve kapsamlı sarsmaya devam edecek. Büyük bir uygarlık geçmişine sahip, tek tanrılı üç büyük dinin doğum yeri Ortadoğu, gerek tarihten gelen gerekse de çağımızın çelişki ve çatışmaları üzerinde; derin ve kapsamlı sınıfsal, ulusal, etnik, dinsel, mezhepsel çelişki ve çatışmalarla parçalanmış durumda. 20. yüzyıl başlarında “Sınırları cetvelle çizilmiş”  Ortadoğu’nun statükosu çöküş sürecinde. Şeriatçı bir egemenliği hedefleyen IŞİD’in, “Ortadoğu haritasının sınırlarını siliyoruz.” açıklaması rastlantısal değildir. Gelişmekte olan çok kutuplu dünya gerçeğinin çatışmaları ve etki gücü “Genişletilmiş Ortadoğu”ya, Suriye ve Irak’a bütün gücüyle abanmış durumda. IŞİD’in atağı aynı zamanda bu gerçeklerle ve müdahalelerle bağlı. Genelde bölgesel çapta, özelde Suriye ve Irak’taki çelişkili, çatışmalı, kaygan, kaypak zemin ve süreç, her iki ülkede de üçer devletin ortaya çıkması olasılığını güçlendiriyor ya da süreç buna gebe; ki fiili olarak bu olgunun bir biçimde zaten gerçekleşmekte olduğundan da bahsedebiliriz. Eğer sonuçta, öteden beri özellikle de ABD’de neofaşist “Neocon muhafazakar çevreler” tarafından seslendirilen böyle bir yapılanma ortaya çıkarsa bunun hangi biçimleri alacağını ise bugünden kestirmek oldukça zor. Bu bakımdan da süreç çok seçenekli, çok açık uçlu durumda. Suriye ve Irak’taki gelişmelerin salt Suriye ve Irak’la sınırlı olmadığını, kalmadığını ve kalmayacağını, her iki ülkenin de küçük birer Ortadoğu olduğuna ise sadece dikkat çekerek geçiyoruz. Gerçek şu ki, 20. yüzyılın başlarında kurulmuş olan Ortadoğu’daki statüko temellerine dek sarsılmış ve çözülmektedir. Gerek emperyalist dünyada gelişmekte olan yeni güç dengeleri ve bölgenin jeopolitik önemi üzerinden gelişen hegemonya ve rekabet mücadelesi gerekse de bölge halklarının gittikçe büyümekte olan mücadele ve başkaldırıları söz konusu çözülme ve yeniden biçimlenmeyi dayatmaktadır.

Irak ve Suriye’de Sünni İslamın etkili olduğu yay/bölge, IŞİD’in etki alanı. IŞİD’in son atağı ile etki ve işgal alanı nerdeyse İran sınırından Suriye içlerinden Ak Deniz’e dek uzamaktadır. IŞİD, Kuzey Suriye ile Güney Irak’ı fiilen birleştirmiştir. Kara bayrak altında savaşan IŞİD’in, radikal İslami gerici/faşist paramiliter bir terör çetesi olduğundan kuşku yok. Arap milliyetçiliğine ve Sünni İslama, Sünni İslamın Selefi yorumuna dayanan, mezhepçi bir katiller ordusu da diyebiliriz. IŞİD’in İslam enternasyonalizmine de dayanan yapısı, onun eklektik karakteristik özelliklerinden birisidir. IŞİD’in askeri harekâtı ve yayılması sürdükçe, iktidar alanı genişleyip güçlendikçe, Şii Sünni mezhep savaşı ve boğazlaşması tehdidi giderek güçlenecek ve kanlı bir gerici savaşa dönüşecektir. Ki IŞİD, açık ve kesin bir şekilde Irak ve Suriye halklarına gerici bir iç savaşı dayatmaktadır, dayata da gelmiştir. Irak’ta gerici Maliki rejiminin mezhepçi baskı ve saldırı politikası bu bakımdan IŞİD çetesine olağanüstü bir imkân sunmuştur ve sunmaktadır. Burjuva karakterine karşın Orta çağcıl vahşetle savaşan IŞİD’in dinci ve mezhepçi gerici iç savaş politikasının boşa düştüğü, yenilgiye uğradığı tek yer ise Rojava olmuştur. Ulusal, etnik, dinsel, mezhepsel ayrımları ve ön yargıları demokratik halkçı devrimci bir tarzda ele alarak çözen Kürt hareketi küresel ve bölgesel emperyalist, gerici, faşist güçlerin, o arada El-Nusra’nın, IŞİD’in vb. dinci-mezhepçi terörist çetelerin din ve mezhep savaşları tuzağına düşmemiş, dahası bu tezgâhı etkisizleştirerek “Demokratik özerklik” temelinde kendini inşa edebilmiştir. Bu başarı ve kazanım, Ortadoğu halkları adına büyük bir kazanım ve devrimci bir gelişmedir. Kanlı ve bir baştan bir başa kirli tuzaklarla döşenmiş Ortadoğu cangılında Rojava halkı, tüm dünyaya bir insanlık dersi de vermiştir ve vermektedir böylece. Rojava pratiği demokratik bir Ortadoğu için yürünmesi ve geliştirilmesi gereken yolu da göstermektedir henüz yolun başında olsa da.

Kelle koparan, ciğer ve yürek söküp dünyanın gözleri önünde çiğ çiğ yeme seansları düzenleyen IŞİD’in, sırf kendi savundukları “İslam” anlayışında olmadıkları için binlerce insanı katletmesi, bunu da İslamın yüce adaleti ve şefkati olarak dünyaya pazarlaması çarpıcı bir durumdur.  Küresel ve bölgesel karanlık ve karmaşık ilişkiler ağı, bu profesyonel katiller ordusunun aynı zamanda küresel ve bölgesel devletlerin taşeronu olarak da konumlandığını göstermektedir. İçerisinde sayısız istihbarat örgütünün cirit attığı IŞİD, özelde “Genişletilmiş Ortadoğu”da kıran kırana sürmekte olan emperyalist ve bölgesel güçlerin emperyal hegemonya ve rekabet mücadelesinin de kendine özgü bir uzantısı ve aracıdır da. Özelde Rojava Devrimi’ni boğmada Arap, Fars, Türk gericiliğinin, Esad rejiminin ve KDP’nin tam desteğini alan IŞİD’in, özellikle de Suudi Arabistan, Katar, T.C. ve AKP Hükümeti tarafından finanse edildiği, silahlandırıldığı, askeri eğitimle, her türden lojistik destekle donatıldığı ve kullanıldığı yeterince açığa çıkmış durumda. Bu siyasi-askeri terörist katliamcı çetenin homojen İslami şeriatçı görüntüsü yanıltıcı olmamalıdır. IŞİD’in bir “çatı örgütü” olduğu, içerisinde değişik devletlerle ve istihbarat örgütleriyle bağlı eğilimlerin olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Saddam rejiminin yıkılmasıyla ayrıcalıklı konumunu kaybeden ve baskı altına giren, Maliki rejiminin mezhepçi politikasının hışmına uğrayan Sünni Araplar, Sünni IŞİD’in Irak’ta etkili olmasını açıklayan temel bir faktördür. Saddam artıkları, Baasçılar, Sünni aşiretlerin ağırlıklı bölümü IŞİD bağlaşması içerisinde ya da etrafında yer almaktadırlar; dahası Baasçılar IŞİD içerisinde veya IŞİD’le bağlaşma içerisinde yönetici işlevleriyle, yönetim deneyimleriyle çok önemli bir gücü de oluşturmaktadırlar. IŞİD’in hızla Musul’u alabilmesini, Bağdat’a doğru ilerlemeye başlamasını Maliki rejiminin çürümüş olmasının yanı sıra öncelikle bu olgu açıklar. IŞİD’in atağı, zaten mezhepçi politikalarla parçalanmış Irak ve Ortadoğu’yu daha tehlikeli mezhepçi boğazlaşmalara doğru itecektir. “Genişletilmiş Ortadoğu”da mezhepsel bölünmeleri, Şii Sünni çelişki ve çatışmasını teşvik etmek, emperyalizmin ve bölge gericiliğinin öteden beri kullana geldiği ve kullanmakta olduğu bir taktiktir. Ortadoğu’da da sömüren ve sömürülen, ezen ve ezilen temelinde bir siyasal ve toplumsal bölünmenin ve mücadelenin yerine, etnik, ulusal, dinsel, mezhepsel bölünmeleri geçirme, böl, parçala, yönet politikası, emperyalist, Siyonist, gerici burjuva politikalar bakımından istenir ve işlevli bir silah olmuştur daima…

Suriye-İran-Lübnan hattında yerleşmiş olan Şia bağlaşmasının ve iktidar alanının yıkımı ve tasfiye edilmesi, Rojava Devrimi’nin boğazlanması; bölgenin, kontrol edilebilir çerçevede Sünni mezhebi eksenli olarak Batı emperyalizmine bağlanarak uluslar arası tekellere açılması, ABD, AB, İsrail ve bölgedeki işbirlikçileri Suudi Arabistan, T.C., Katar, Körfez ülkeleri vb. gibi müttefikleri için istenen ve kazanılmaya çalışılan bir hedef ve politikadır. Burada, bu politikanın Güney Kürdistan’da özellikle Barzani tarafından da desteklendiğini görmek gerekir. Rojava’nın tasfiyesi, Maliki rejiminin yıkılması, T.C. ile sağlam bir bağlaşma, özellikle de Kürt devlet yönetiminde etkili olan Barzani kliği için istenen bir şeydir; ki Barzani kliği eylemiyle de bu gerçeği kanıtlamıştır. Demokratik bir Ortadoğu ve Mezopotamya yerine, mezhepçi boğazlaşmalarla parçalanmış, at izinin it izine, it izinin at izine karıştığı bir Ortadoğu ve Mezopotamya’dan ise bölge halklarının, bölge halklarından olan Kürt ve Türk halklarının hiçbir çıkarı olmadığı ve olmayacağı ise açıktır. Ortadoğu’daki temel sorunların ana nedeni, emperyalizmdir, Ortadoğu’ya emperyalist müdahaledir; emperyalizmin, Siyonizmin ve işbirlikçi gerici ve faşist rejimlerin çıkarları, müdahaleleri, egemenlik savaşıdır. Ortadoğu’nun cetvelle çizilmiş sınırlarından da, Ortadoğu’nun yüreğine saplanmış zehirli bir hançer olan İsrail devletinden de, Filistin sorunundan da, dört parçaya parçalanmış Kürt ülkesinin gerçeğinden de, Afganistan’ın, Irak’ın, Libya’nın Suriye’nin yaşadığı bildiğimiz tablodan da bu olguyu ya da olguları görmek tümüyle mümkündür.

Bölgenin emperyalist küreselleşmenin gereksinmelerine açılması, bölgenin enerji kaynaklarının ve zenginliğinin güvenceli bir tarzda denetlenebilmesi ve kullanılabilmesi uluslar arası tekellerin egemenliğiyle belirlenen emperyalist dünya sisteminin ortak çıkarıdır. Dolayısıyla başta devrimci tehditler olmak üzere bu çıkarları tehdit edecek her türden gelişmeye karşı geçici de olsa emperyalizmin asgari müştereklerde birleşmesi ve tavır alması anlaşılırdır. Söz gelimi, hiçbir ilerici, devrimci özellik taşımamakla birlikte denetlenebilir çerçevede tutulamayan ya da geliştikçe, iktidar alanı genişledikçe denetlenmesinin olanaklı olmayabileceği (keza Baas’ın Saddamsız Baas olarak iktidara gelişi tehlikesi) olasılığı gibi gerçekleriyle bağlı olarak, IŞİD’in gelişmesi, Bağdat’ı düşürmesi, petrol bölgelerinin ve geçiş yollarının IŞİD’ci şeriatçı bir diktatörlüğün denetimine girmesi riskli görülüyor olmalı ki, El Kaide’yi hatırlayalım, ABD, Rusya, Çin, AB, İran merkezi Irak yönetimi lehine çeşitli açıklamalar yapmakta, değişen düzeylerde girişimlerde, yakınlaşmalarda bulunabilmektedirler. Kuşkusuz ki bu “konsensüs” veya emperyalist dünya sisteminin kolektif çıkarlarını tehdit edecek gelişmelere karşı şu veya bu düzeyde ortaya çıkabilecek ortaklıklar, emperyalist hegemonya ve rekabet mücadelesine son vermek bir yana, içermekte ve içererek gelişmektedir ve istikrarlı bir birlik olarak da sürmesi zaten olanaklı değildir. Doğası gereği her bir emperyalist gücün, emperyalist bloğun, bölgesel liderlik mücadelesi veren gerici burjuva devletin ya da devletlerin kendi özgün ekonomik, siyasi, askeri çıkarları olacak ve bu çıkarların mücadelesi de sürecektir… Bugün bir Amerikan emperyalizmi ile Rus emperyalizminin ya da Çin sosyal emperyalizminin çıkarlarının ya da bölgesel liderlik mücadelesi veren, yayılmacı politikalar izleyen Türkiye ve İran gibi burjuva devletlerin çıkarlarının birebir çakıştığını söyleyemeyiz…

DEVAM EDECEK